Juwelier Anne Heymans staat op zucht van pensioen
03/04/26
Nog voor de zomer trekt Anne Heymans de deur van haar juwelierszaak aan de Dapperensquare definitief achter zich dicht. Bijna vier decennia lang hielp ze haar klanten aan het perfecte sieraad of horloge.
‘Ik ben niet bang voor het zwarte gat’
Het einde van juwelier Heymans, meer dan een gevestigde waarde in Linkebeek, is in zicht. Zaakvoerster Anne Heymans heeft besloten om met pensioen te gaan. ‘Ik ben nu 66 jaar. Het is tijd voor andere dingen. Wanneer ik precies zal stoppen, is nog geen uitgemaakte zaak.
Misschien eind mei, al kan het ook wat later zijn. Maar sowieso voor het begin van de zomervakantie.’
Rustig uitbollen zit er voor Anne en haar medewerkster niet in. ‘De winkel begint stilaan leeg te geraken. Verkochte juwelen en sieraden vervangen we niet meer. Maar dat betekent niet dat het hier kalm is. Veel van onze klanten hebben het nieuws van de nakende sluiting vernomen en komen nog langs voor een herstelling of een aanpassing. De meesten vinden het jammer dat de zaak zal sluiten. Weet je, we hebben een heel trouw klantenbestand. Sommigen komen hier sinds jaar en dag. Zelfs over de generaties heen. Dat toont aan dat we goed werk hebben geleverd. Ik vind het vooral spijtig voor de klanten dat de winkel ophoudt te bestaan. Een opvolger is er niet. Mijn kinderen zijn andere wegen ingeslagen, en dat gun ik hen uiteraard van harte. Een andere kandidaat- overnemer heeft zich nog niet aangediend. Uitzonderlijk is dat niet. De meeste juwelierszaken waar er geen zoon of dochter is om de fakkel aan over te dragen, verdwijnen.’
‘Alles wat een begin heeft, heeft ook een einde, en elk einde is het begin van een nieuwe start’
In de voetsporen van vader en grootvader
Zelf trad Anne in 1988 wél in de voetsporen van haar ouders, Jean en Christiane, al stond dat niet meteen in de sterren geschreven. ‘Mijn vader en moeder zijn hier in 1956 met de zaak begonnen. Die was toen nog een stuk kleiner. In de jaren 70 was er een uitbreiding. Met het gezin woonden we achter en boven de zaak. Als kind ben ik als het ware opgegroeid tussen de juwelen en de horloges. Dat betekende niet dat het een uitgemaakte zaak was dat ik mijn ouders zou opvolgen. Verre van zelfs. Op mijn 18 jaar liet ik al duidelijk verstaan dat ik dat nooit zou doen. En ook dat ik niet in Linkebeek zou blijven. Ik volgde een opleiding aan de kunstschool en specialiseerde me in illustraties. Zo werkte ik onder meer in de publiciteitssector. Toch kon ik niet zo creatief zijn als ik had verwacht en gewild. Het was toch vooral uitvoeren wat de klanten vroegen, en zo raakte ik uitgekeken op mijn baan. Toen mijn ouders in 1988 beslisten om met pensioen te gaan, heb ik na rijp beraad besloten om toch in de zaak te stappen. Mijn vader is nog enkele jaren blijven meedraaien om een vlotte overgang te verzekeren. Hij was wel blij met mijn beslissing. Hijzelf had het vak ook in zekere zin van thuis meegekregen. Zijn vader, mijn grootvader dus, was opgeklommen tot hoofd van het atelier van juweliers Leysen in Brussel, een bekende juwelierszaak die tot op vandaag bestaat. Een evidentie was dat toen niet, want mijn grootvader groeide op in een boerderij en was de jongste van negen kinderen en twee adoptiekinderen. Maar mijn overgrootmoeder wilde niet dat haar jongste zoon boer zou worden en bood hem aan als leerling in een juweliersatelier. Een keuze die heel wat in gang heeft gezet en mijn leven zou beïnvloeden.’
Zelf leerde Anne het vak van haar vader, maar ze schoolde zich ook bij. ‘Ik heb een opleiding in de edelsteenkunde gevolgd bij de Hoge Raad voor Diamant, een instituut met internationale erkenning. Het is als juwelier niet verplicht om zo’n certificaat op zak te hebben. Maar ik wilde dat absoluut, want ik vind het belangrijk dat je weet wat je aankoopt en verkoopt en de nodige uitleg kan geven aan je klanten.’
Smaken veranderen
Anne hield er altijd aan vast om de nodige tijd te nemen voor haar klanten. ‘Beginnen deed ik altijd met een gesprek in de zaak. Om zo de persoon en diens wensen te leren kennen. Sommigen hadden al een duidelijk idee, anderen veel minder. Er waren er ook die een foto meenamen als voorbeeld. Na één of meer samenkomsten zorgde ik voor een tekening en een ontwerp. Ik maakte ook een bestek op, want de prijs speelt natuurlijk een rol. Na goedkeuring kon ik aan de slag. Ofwel begon ik vanaf nul met een nieuwe creatie, ofwel werkte ik verder met een bestaand juweel dat een opfrissing kon gebruiken. Mijn rol als juwelier is om het juweel, bijvoorbeeld een ring, voor te bereiden. Het plaatsen van de steen gebeurt door iemand anders. Stenen zetten is echt een beroep apart. Ik heb de zaak zeker niet alleen draaiende gehouden. Tot vorig jaar hadden we zelfs een horlogemaker in dienst. Stéphane was hier 25 jaar aan de slag, tot hij de voorbije zomer plots overleed. Dat kwam hard aan. Hij leverde prima werk en had een eigen plek hier in het atelier. Hij wordt door iedereen erg gemist.’
Doorheen de jaren zag Anne de voor keuren en smaken van de klanten veranderen. ‘Het is gelukkig niet zoals in de mode, waar de stijl ieder seizoen anders kan zijn. Maar we verkopen niet dezelfde juwelen als vroeger. Dasspelden en manchetknopen hebben we niet meer in de aanbieding, simpelweg omdat er bij mannen geen vraag meer naar is. Bij eerste of plechtige communies kregen de communicanten vroeger vaak een eerste horloge of een juweel. Die traditie is uitgestorven. Toch zien we bepaalde tendensen terugkeren. In de jaren 80 was witgoud plots fel in trek, maar nu is geelgoud weer helemaal terug. Als steen blijft witte diamant populair, net zoals saffier, robijn en smaragd. Al zijn die edelstenen door het afgenomen aanbod duurder geworden, waardoor sommige klanten opteren voor minder bekende en minder dure varianten. De sterk gestegen prijs van het goud de twee voorbije jaren, gelinkt aan het onrustige politieke klimaat wereldwijd, laat zich ook voelen. Fabrikanten bieden fijnere juwelen aan zodat de prijs haalbaar blijft.
Contact met de klanten
De opkomst van online winkelen heeft Anne zeker gevoeld. ‘Vooral bij de verkoop van horloges was dat merkbaar. De jongere generatie koopt graag online. Er zijn zelfs fabrikanten die rechtstreeks aan de klant verkopen en ons overslaan. Bij juwelen is dat enigszins anders. Mensen bekijken en passen het juweel graag. Onze dienst na ver koop is altijd een belangrijke troef geweest. Bijvoorbeeld voor
herstellingen of om een ring kleiner of groter maken, konden onze klanten altijd bij ons terecht. Zo maakten we het verschil. En dat zorgde voor tevreden klanten. Sommigen kwamen echt van ver en kozen bewust voor onze winkel. Aan die trouwheid en tevredenheid hecht ik veel waarde.’
Op de vraag wat ze het meest zal missen, is Anne duidelijk. ‘Sowieso het contact met de klanten. Al zal ik sommigen zeker nog tegen het lijf lopen, want ik blijf in Linkebeek wonen’, zegt Anne. ‘Ik zal me zeker nog creatief bezighouden. Niet meer met juwelen, dat heb ik
genoeg gedaan. Wel met keramiek. Die hobby is op een laag pitje komen te staan, en daar wil ik verandering in brengen.
Voor mijn kleinkinderen kan ik nu ook meer tijd vrijmaken. Het mag duidelijk zijn dat ik het zwarte gat zeker niet vrees.’
Op de foto staan ook Kléo en Anique.
Tekst: Jelle Schepers
Foto: ©Tine De Wilde
Uit sjoenke april 2026
