submenu

Patchworkexpo van Annie Delfosse - 06/11/2017

Een werk van liefde

Een werk van liefde. Zo noemt Annie Delfosse haar patchworkcreaties. Van 2 tot 10 december kan je haar artistieke handwerk in de Moelie bewonderen. Een gesprek met Annie leerde ons dat er achter haar kleurrijke patchwork een boeiende en warme persoonlijkheid schuilt.

Hoe kwam je met patchwork in contact?

Annie: ‘Het is een liefdesverhaal dat zo’n dertig jaar geleden gestart is. Ik heb het altijd fijn gevonden om creatief met mijn handen te zijn. Zo heb ik een hele tijd met keramiek gewerkt. Tot ik ontdekte dat je met kleine stukjes stof ook iets moois kan maken.’

Wat fascineert je zo in dit ambacht?

Annie: ‘Het is een ambacht met een lange traditie. Wist je dat het zijn oorsprong vindt in de amishgemeenschappen die in de 18e eeuw naar Amerika vluchtten om aan de religieuze vervolgingen in hun thuisland te ontsnappen? Hun vrouwen recycleerden allerlei stukjes stof tot dekens en kussens. Met veel geduld en vindingrijkheid slaagden ze erin om prachtige quilts (doorgestikte dekens) te maken.’


Hoe ga je zelf te werk als je een quilt maakt?

Annie: ‘Het creatieve proces start bij mij altijd met een kleur. Plots heb ik een bepaalde kleur in gedachten en ga ik kijken welke andere kleuren en welk motief ik daarmee kan combineren. Onlangs maakte ik een grote ster waarvan de basiskleur blauw was en heb ik dat blauw laten contrasteren met allerlei tinten geel en rood.’

Het valt op dat je werken zeer kleurrijk zijn.

Annie: ‘Ik hou niet van pastelkleuren. Geef mij maar sprekende kleuren. Ik hou ook van niet voor de hand liggende kleurencombinaties. Kleuren die op het eerste gezicht niet bij elkaar passen, kunnen verrassend sterk werken. Ze kunnen een bepaalde energie uitstralen, en dat is wat ik met mijn patchwork wil bereiken. Als je voelt dat er een warm gevoel van uitgaat en dat het met liefde gemaakt is, vind ik mijn werk geslaagd.’

Je komt regelmatig met een groep vrouwen samen die dezelfde liefde voor patchwork delen. Wat betekent het voor jou om in groep aan patchwork te doen?

Annie: ‘Het schept een band. Hoewel we elk aan ons eigen patchworkproject werken, voelen we ons verbonden. Als je een paar keer samen genaaid hebt, groeit er een bepaalde vorm van vertrouwen. En wat zie je dan? Vroeg of laat komen de tongen los en beginnen we ons hart te luchten. Ik heb al meerdere keren kunnen vaststellen hoe onze patchworksessies momenten worden waarop we onze problemen of zorgen delen. Je zou ervan staan kijken hoe helend dat werkt.’

Jullie patchworkgroep maakt creaties voor meerdere liefdadigheidsverenigingen. Kan je daar wat meer over vertellen?

Annie: ‘We hebben al een paar keer lakentjes gemaakt om baby’s die overleden zijn in te wikkelen. Kan je er inkomen dat zo’n lakentje dat met liefde gemaakt is, troostend kan werken? Dat het een ander gevoel meegeeft dan een lakentje dat op industriële wijze tot stand kwam? Onlangs nog hebben we kussens in de vorm van een hart gemaakt en geschonken aan vrouwen die een borstamputatie ondergingen. Het zijn kleine daden waarin we veel liefde steken om een beetje verlichting te brengen voor mensen die het zwaar hebben.’

Je hebt veel gereisd en jaren in het buitenland gewoond. Was je daar ook actief met patchwork bezig?

Annie: ‘Ik herinner me een groep vrouwen waarmee ik in Chili heb gewerkt. Ze waren arm en woonden in de krottenwijken. Toen we erin geslaagd waren om hun patchworkcreaties te verkopen, gingen ze zich plots meer gewaardeerd voelen. Een vrouw formuleerde het zo: Nu ik bewezen heb dat ik iets kan maken dat anderen willen kopen, krijg ik meer respect van mijn man. Zoiets is toch een prachtige verwezenlijking. Ik durf dan ook stellen dat ik fier ben dat we dat hebben kunnen realiseren.’

‘In Chili hebben we trouwens nog aan een ander project gewerkt. Voor een Belgische arts die er zorgt voor kinderen met brandwonden maakten we quilts die bestemd waren voor de kinderbedden in zijn ziekenhuis. Wat die dokter doet, is prachtig. Dat wij met onze patchworkgroep een klein steentje aan zijn levenswerk hebben kunnen bijdragen, betekent veel voor me.’

In je werken komen vaak bijen en vogels voor. Waarom?

Annie: ‘Ik hou van allebei. Van bijen omdat het fantastische schepsels zijn die ons zo veel bieden. Van vogels omdat ze symbool staan voor vrijheid. Wat is er mooier dan een vogel die vrij in de lucht vliegt? Ernaar kijken doet mij me als mens altijd een beetje vrijer voelen. Dat vrije gevoel heb ik trouwens als kind ook in Linkebeek ervaren. Tijdens m’n jeugd ben ik hier veel in het bos met de hond komen wandelen. Vooral aan de momenten in de Vallei der artiesten hou ik mooie herinneringen over.’

Je bent duidelijk gebeten door patchwork. Wat hoop je er de  komende jaren nog mee te bereiken?

Annie: ‘Ik wil graag mijn liefde voor dit prachtige ambacht nog meer verspreiden, vooral omdat ik ervan overtuigd ben dat patchwork zoveel meer is dan het aan elkaar naaien van stukjes stof. Ik zie het als een middel dat me toelaat om zaken met liefde te maken en een beetje liefde te verspreiden. En het mooie aan het ambacht is dat het mensen in zichzelf laat geloven. Met een beetje oude stof, veel liefde en geduld kan je mooie dingen maken waarmee je mensen rondom jou wat levensvreugde kan brengen. En kunnen we dat allemaal niet een beetje gebruiken?’

Tekst: Nathalie Dirix / Foto: Tine De Wilde
(uit: sjoenke, november ’17)


Ook in Linkebeek is een patchwork- en quiltvereniging actief. Ze komen eenmaal per maand samen, op donderdag. De eerstvolgende ateliers vinden plaats op donderdag 16 november en donderdag 14 december, om 19.30 uur in GC de Moelie. Meer info: Katelijn Wauters, 02 380 67 55, katelijn-wauters@hotmail.com.