submenu

Interview: Begijn Lebleu - 07/02/2019

Begijn Le Bleu op de planken met Toch bedankt ‘Eerst de grappen, dan het verhaal’

Al meer dan tien jaar schuimt Begijn Le Bleu Vlaanderen en omstreken af met zijn comedyshows. Sinds begin februari tourt hij met de nagelnieuwe voorstelling Toch bedankt. We ontmoetten de komiek enkele weken voor de première van zijn geesteskind.

Ligt in de titel Ondanks alles, toch bedankt geen ondertoon van teleurstelling?

Begijn Le Bleu: ‘Om eerlijk te zijn … in comedy moet je de titel vaak een jaar tot anderhalf jaar op voorhand klaar hebben. Je hebt dan wel een idee van wat je wil doen, maar de show wordt pas later uitgewerkt. Maar de vlag dekt de lading wel. Het belangrijkste thema van de voorstelling is loslaten. Ik slaag daar vaak niet in. Als ik dingen rondom mij zie die mij irriteren, sleur ik ze mee en begin ik er – zoals zo veel andere mensen – over te zeuren en te zagen. Maar eigenlijk hebben wij in België daar niet veel redenen toe. Wij leven in een land waar alles goed geregeld is qua sociale voorzieningen, qua gezondheidszorg. Mijn slotsom is dus: toch bedankt. We klagen, maar we mogen ook dankjewel zeggen. Bedankt voor het feit dat ik hier geboren ben, bedankt voor de luxe die we hebben en voor alles wat we hier in onze schoot geworpen krijgen.’

Op de affiche lig je op de grond met een cactus op je schouder. Wat moeten we daarachter zoeken?

Le Bleu: ‘Voor mij zit het misnoegde van de voorstelling in die foto. Misschien lig ik wel op de grond van een soort isoleercel met het gedacht: Laat mij hieruit! De cactus is er achteraf bij gefotoshopt en verwijst naar een sketch in Foute vrienden, waarin ik model moest spelen op de tekenacademie, met als enige attribuut: een cactus. Het was een sketch die ik niet graag gedaan heb, maar die er wel voor zorgde dat ik bekend werd en dat de mensen zich amuseerden. Dus ook al vond ik het niet leuk om te doen: toch bedankt.’

Je zit op dit moment in de laatste rechte lijn naar de première. Heb je nog veel werk?

Le Bleu: ‘Het is stressen op dit moment. Op 7 februari is het de première in Dilbeek. Maar het is goed dat ik nu een deadline heb. Ik schaaf de show nog altijd bij, ik ben een perfectionist. Ik merk dat bijvoorbeeld als ik moet samenwerken met anderen. Ik word snel lastig als iets niet gaat zoals ik het wil, of als iets trager opschiet dan ik in gedachten had. Ik bouw mijn show eigenlijk op rond de grappen. Ik vertrek van humoristische situaties, die ik probeer aan te kleden tot een coherent verhaal. Zo ga ik op zoek naar thematieken en een rode draad.  En ik ga meer in die richting schrijven.  Maar de humor komt eerst. Daarna pas komt de gelaagdheid, zodat het geen los zand is. Ook na de première pas ik de show verder aan, afhankelijk van wat ik nog aangereikt krijg van het publiek.’

Kijk je uit naar die première?

Le Bleu: ‘Natuurlijk. Ik heb twee seizoenen De Ronde van Begijn gedaan. Dat was een voorstelling met acht anderen over een van mijn passies: de koers. Nu heb  ik weer veel goesting om alleen op het podium te staan. Mensen aan het lachen brengen is de mooiste job ter wereld. Maar andersom kan ook. Als het op een avond niet goed zit, voel je je op weg naar huis de eenzaamste mens die er is. Het komende voorjaar zal behoorlijk druk worden, maar ik heb het liever zo. Ik doe het graag, hoewel ik mijn leeftijd begin te voelen. Ik hou dit misschien nog een jaar of tien vol, maar daarna? De stress speelt ook mee. Als ik nieuwe dingen breng, ben ik bloednerveus, nog altijd. Ik wil iets goeds maken, en ben nog altijd bang van de reacties van mensen. Ik wil, net zoals andere artiesten vermoed ik, dat mijn ego gestreeld wordt. Ik wil altijd mijn beste beentje voorzetten, want de mensen hebben  er wel voor betaald. Ik haat het om half werk te leveren. Maar ik kan er mij ook wel over zetten. De zin om te entertainen is groter dan de angst om het niet goed te doen.’

Wat brengt de toekomst? Waarmee ga je je de komende jaren bezighouden?

Le Bleu: ‘Ik tour altijd twee seizoenen met dezelfde voorstelling. Het eerste seizoen zal ik vooral in Vlaanderen te zien zijn, het tweede vermoedelijk iets meer in Nederland. Een vervolg op Foute vrienden zit er waarschijnlijk niet in. Daarvoor zijn we te bekend geworden, waardoor het moeilijk wordt om dat soort candid camera te doen in Vlaanderen. En verder hebben we ondertussen ons punt wel gemaakt, met drie seizoenen en een film erbovenop. Als we het concept zouden uitmelken, zou dat ten koste van de kwaliteit gaan. Ik denk dat comedy de komende jaren mijn corebusiness zal blijven. Maar ik wil in de toekomst ook mijn passie voor vogelspotting verder uitdragen en er mensen warm voor maken. Zo maakte ik een podcast die Fwiet Fwiet heet, die blijkt aan te slaan. Ik ga vanaf volgend jaar ook de baan op met een lezing over vogels. Dat zal op kleinere locaties zijn: in bibliotheken, parochiezalen ... Ik kijk ernaar uit. Eigenlijk ben ik al mijn hele leven vogelspotter, maar ik durf daar nu pas voor uit te komen. Vroeger was ik bang dat mensen mij een complete nerd zouden vinden. En ze hebben misschien niet helemaal ongelijk: I am a bird nerd.’

Tekst: Maarten Croes
Foto: Tine De Wilde
Uit:  Sjoenke februari

Bekijk ook

Begijn Le Bleu - Toch bedankt

Begijn brengt herkenbare huis-, tuin- en keukenverhalen met een scherp randje. Verhaaltjes over vallen, opstaan en toch dankbaar zijn. Grappig en relativerend.
21 feb
20.00 uur