submenu

Broers Stassen over Linkebeek - 14/11/2019

‘Het authentiek karakter moet bewaard blijven’

De broers Stassen. Drie verschillende persoonlijkheden, maar één ding hebben ze gemeen: hun liefde voor Linkebeek. ‘Waar we ook wonen, onze ziel bevindt zich in Linkebeek.’

Dé warme bakker van Linkebeek

Het is dinsdagavond. In het café van Yvonne hangt een gemoedelijke sfeer. De drie broers Stassen zijn er te gast. Met veel branie vertellen ze over hun leven dat onlosmakelijk met Linkebeek verbonden is. Michel Stassen steekt van wal: ‘Negen jaar hebben mijn echtgenote en ik hier  een bakkerij gehad. Die was gelegen op het Gemeenteplein. Een zaak die goed draaide. Het was keihard werken. Op een bepaald moment werd het te zwaar. Het continue tekort aan slaap werd me teveel. Wij hebben toen besloten ons leven over een andere boeg te gooien. Ik ben gaan werken als buschauffeur voor de MIVB/STIB. Vijf jaar later zagen we dat er een bakkerij in Ukkel overgenomen kon worden. Mijn vrouw en ik keken naar elkaar: Zullen we nog eens voor vijf jaar? En zo hebben we opnieuw vijf jaar samen een bakkerij uitgebaat. Het cliënteel dat we vroeger in Linkebeek opgebouwd hadden, zagen we graag terugkomen. Veel mensen waren niet vergeten dat onze flantaart een topper was.’ (lacht) Vijf jaar later is Michel effectief gestopt als bakker en teruggekeerd naar de MIVB/STIB. Vandaag werkt hij opnieuw als chauffeur. En dat doet hij met veel plezier. ‘Als ik route 43 naar Linkebeek doe, vervoer ik vaak passagiers die ik ken. Dat menselijk contact maakt mijn job aangenaam.  Een paar jaar geleden deed ik die route tijdens kerstnacht. Mijn broer Herman, die in Linkebeek aan de bushalte woont, is me toen aan de bushalte komen verrassen. Bij elke passage bracht hij me een stukje van het kerstdiner. Zo kon ik mee genieten van het voorgerecht,  het hoofdgerecht en het dessert. Het leven als buschauffeur valt dus best mee ...’ (lacht)

The good old days in Peter Pan

Herman Stassen woont sinds 1981  in Linkebeek. Toen het huis van zijn grootouders vrijkwam, heeft hij niet lang getwijfeld om er te gaan wonen. ‘Het is een plek waar de ziel van mijn grootouders nog altijd aanwezig is. Ik heb er bewust voor gekozen om bepaalde voorwerpen die me aan mijn grootouders doen denken onaangeroerd in het huis te laten staan. Zoals de houten kisten waarin wisselstukken voor machines van de drukkerij waar mijn grootvader werkte, opgeborgen werden. De koekjesdoos met de afbeeldingen van koning Leopold III. De fles met de aperitiefdrank Noilly Prat. De schrijnwerkersbank van mijn overgrootvader.’

Michel vraagt aan zijn broer of hij zich nog herinnert hoe hij pas op latere leeftijd de geneugten van het uitgangsleven in het jeugdhuis Peter Pan is beginnen ontdekken. ‘Peter Pan was  het eerste jeugdhuis in Linkebeek waar zowel Nederlands- als Franstalige jongeren samenkwamen. Er zijn veel vriendschappen voor het leven ontstaan. In die tijd kwamen de jongeren er graag samen om met elkaar te praten, maar ook om naar muziek te luisteren. Er waren toen geen vrije radio’s en slechts een beperkt aantal mensen had een stereo-installatie. Wilde je de nieuwste muziek horen, dan moest je bij Peter Pan zijn. Ook voor optredens was je er aan het juiste adres. We hebben daar onder meer Pierre Rapsat, Jan De Wilde, Zjef Vanuytsel en Philippe Lafontaine zien optreden.’ De manier waarop Herman over Peter Pan vertelt, doet vermoeden dat het een plek is die voor hem altijd met de mooie herinneringen in zijn jeugd zal verbonden blijven.

Automechanieker met kooktalent Simon Stassen heeft heel de tijd aandachtig geluisterd naar wat zijn broers over Linkebeek verteld hebben. Zelf baat hij als automechanieker een garage uit in Ukkel. Maar dat belet hem niet om bijna elke dag in Linkebeek te zijn. ‘Mijn vrouw werkt al meer dan 25 jaar voor het gemeentebestuur van Linkebeek.  Een van mijn favoriete plekken is het Gemeenteplein. Het is het soort dorpskern waar je nog een bakker en een paar winkels hebt. Ik kom ook graag in het eetstaminee de Moelie. En natuurlijk kom ik graag naar Linkebeek om mijn ouders te bezoeken. Ze zijn nu 95 en 94, bijna 72 jaar getrouwd en wonen nog steeds op hun appartement.’ Herman voegt eraan toe dat zijn ouders nog steeds de kunst verstaan om elkaar  te waarderen. ‘Vandaag hoor je vaak koppels klagen over de tekortkomingen van de andere. Onze ouders heb ik dat nooit horen doen. Zij wisten en weten nog altijd vooral het goede van elkaar  te waarderen.’

Of Simon ook herinneringen aan Linkebeek heeft die hem nauw aan het hart liggen? ‘Telkens het kermis in Linkebeek was, waren wij en onze ouders erbij. Twee keer per jaar was het feest. In augustus en oktober. Dit jaar hebben  we op 13 oktober tijdens de Linkebeekse feesten een stand op het Gemeenteplein gehad. Je kon er allerlei gerechten die ik zelf klaargemaakt had, krijgen. Ook thuis ben ik vaak de kok. Dat ik graag kook, heeft ongetwijfeld te maken met de lessen die ik tijdens mijn jonge jaren nog aan de hotelschool (CERIA) gevolgd heb.’

Naar de toekomst kijken

Van de drie broers is Herman de enige die met pensioen is. Op het einde van zijn carrière werkte hij als rekenplichtige voor het ministerie van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Een job die hij graag deed. Hij stond dan ook niet te popelen om een leven als gepensioneerde te starten. Of dat nieuwe leven hem bevalt? ‘Ik zou graag 2 tot 3 dagen vakantie per week hebben. (lacht) Sinds ik met pensioen ben, word ik voor zoveel karweien ingeschakeld dat ik tijd tekort heb.’ En verlangen zijn broers naar hun pensioen? Michel laat verstaan dat hij altijd graag gewerkt heeft. ‘Hoewel ik wat rugproblemen heb, blijf ik mijn werk graag doen. Je mag niet vergeten dat ik als bakker vele jaren in mijn bakkersatelier een eenzaam leven leidde. Als buschauffeur zie ik de wereld. Daar kan ik nog altijd van genieten.’ Simon denkt er anders over. Voor hem klinkt het woord pensioen als een sirene die lonkt. ‘Ik zie me perfect meerdere maanden per jaar in Frankrijk in de streek van Nîmes verblijven. Het goede leven leiden, ik zeg er niet neen tegen.’

Tijdens het gesprek hebben zowel Michel, Herman als Simon meerdere keren benadrukt hoe graag ze in Linkebeek zijn. Hoe zouden ze de gemeente waarvoor ze een boontje hebben, graag zien evolueren? Michel die elke week met zijn vader een uitstapje in Linkebeek maakt, hoeft er niet lang over na te denken. ‘Ik wil graag meer parking. Als ik met mijn vader op stap ben, is het geen sinecure om parking te vinden.’ Voor Herman is het belangrijkste dat Linkebeek blijft zoals het vandaag is. ‘Dat authentieke karakter mogen we niet verliezen.’ Simon sluit zich daarbij aan. ‘Linkebeek is uniek. Dat de handelszaken die we hebben, mogen blijven bestaan. En dat er nieuwe mogen bijkomen. Hoe meer winkels, hoe meer vreugde.’

Tekst: Nathalie Dirix
Foto: Tine De Wilde
Uit: sjoenke november 2019