submenu

Walter Baele rijgt hoogtepunten aan elkaar - 09/01/2020

Sluitstuk van 35 jaar typetjes

Ruim drie decennia tovert Walter Baele de kleurrijkste personages uit zijn hoed. Wie die typetjes nog eenmaal wil bewonderen, kan dat in Best of Baele. De voorstelling is een voorlopig slotstuk van 35 jaar eigenzinnige alterego’s.

De kans dat je Walter Baele nog nooit op tv of in een theaterzaal aan het werk zag, is zo goed als onbestaande. Van Marcel De Neudt uit De Familie Backeljau en meneer Van Leemhuyzen uit Samson en Gert tot Rosa of de talloze imitaties van bekende personen als (toen nog) prins Filip en Herman Van Rompuy in Wij van België en Tegen de sterren op. Het aantal gedaanten dat Baele aannam, is niet bij te houden. Je kunt geen emotie of eigenschap verzinnen, of Baele heeft ze gespeeld. Uit dat ontzettend brede spectrum van karakters is nu het allerbeste gedestilleerd en samengebald in een nieuwe voorstelling. Die kreeg de toepasselijke naam Best of Baele.

Eresaluut

‘De voorstelling biedt een overzicht van de leukste sketches uit de 35 jaar dat ik solotheater breng. De beste typetjes komen aan bod, aaneengeplakt met een rode draad die doorheen de voorstelling loopt’, licht Baele toe. Dat belooft een aaneenschakeling van lachsalvo’s te worden. Al zullen na de voorstelling misschien gevoelens van spijt of verdriet overheersen. Want naast een compilatie van hoogtepunten, is Best of Baele ook een eresaluut. Met de voorstelling neemt Baele immers voor onbepaalde tijd afscheid van de personages. ‘Ik stop ze – letterlijk – in de diepvriezer. Wie weet komen ze ooit terug, maar voorlopig laat ik ze rusten. Het is tijd voor iets nieuws. Wat dat moet zijn, weet ik niet. Daar moet ik nog over nadenken. Mensen staan er vaak versteld van als ik zeg dat ik al 35 jaar bezig ben. Ik heb vijftien soloproducties met die figuren achter de rug. Het is dus niet verwonderlijk dat mijn inspiratie een beetje op is. Vaak heb ik een idee voor een personage, maar meestal kom ik tot de vaststelling dat  ik dat idee al eens gebruikt heb.’

Verbazingwekkend is het – al dan niet tijdelijke – afscheid dus niet, ook al hebben ze vele harten van jong en oud veroverd. ‘Het personage met wie ik de grootste affiniteit heb, is Martin Rigolle. Hij is de figuur die het langste meegaat. De man uit Zwijnaarde die stomverbaasd uit zijn deuropening kijkt naar de dingen die rondom hem gebeuren, met het bekende zinnetje Ik weet kik ook niet hoe dat dat gekomen is. Hij ligt me het meest na aan het hart.’

Karikaturen van de leraars

Baele is onmiskenbaar een van Vlaanderens beste imitatoren en een meester in het uitwerken van uitgesproken – soms ietwat bizarre – personages. ‘Eigenlijk heb ik dat talent een beetje per ongeluk ontdekt. Het is begonnen in het laatste middelbaar. Ik tekende karikaturen van de leerkrachten. Op mijn lat, in mijn schriften … Na een tijdje begon ik hen ook na te doen, tot groot jolijt van de medeleerlingen. Zelfs de leerkrachten konden er mee lachen. Ik mocht  een showtje opvoeren, waarmee ik langs de klassen trok.’

‘Na mijn middelbaar ben ik naar de normaalschool gegaan om onderwijzer te worden. Daar werd ik gestimuleerd om creatief bezig te blijven. Zonder theateropleiding heb ik geprobeerd om een voorstelling te schrijven. Die eerste voorstelling in Waregem viel meteen in de smaak. Er was toen iemand komen kijken die bij de televisie werkte. Hij vond het goed en zei me dat ik iets mocht laten weten als ik een idee voor tv had. Zo is de trein vertrokken.’

Naast tv-programma’s en theatershows doet Baele ook stemmenwerk voor radiospots en animatiefilms. ‘Ik doe dat allemaal graag. Wat ik niet graag doe, doe ik gewoon niet’, lacht hij. ‘In het theater heb je natuurlijk meteen de reactie van het publiek. Dat is fantastisch. Voor tv sta je voor een camera je ding te doen, maar je hebt geen idee hoe het bij de kijkers binnenkomt. In een theaterzaal kun je ook groter spelen. Er is meer mogelijk. Als ik op de scène op een stoel ga zitten en ik neem een sacoche op mijn schoot, weet iedereen dat ik Rosa ben. Voor televisie is daar vier uur schminkwerk voor nodig.’

Cirkel rond

‘De grootste motivatie haal ik uit de reactie van de mensen’, vertelt Baele. ‘Voor ik aan deze voorstelling begon, dacht ik: Iedereen zal ondertussen al mijn typetjes gezien hebben. Wie zit er te wachten op een ‘best of’? Maar blijkbaar was er wel degelijk vraag naar. De enthousiaste reacties van het publiek zijn hartverwarmend. Als ze zeggen dat ze dankbaar zijn dat ze nog eens zo hard hebben kunnen lachen, geeft dat weer energie om  verder te doen.’

De personages mogen dan wel even in de diepvriezer gaan, dat betekent niet dat het acteren voor Baele stopt. Maar wat zou hij doen als hij niet meer kon entertainen? ‘Ik heb drie of vier jaar voor de klas gestaan. Als ik niet meer kan doen wat ik nu doe, zou ik het zeker zien zitten om weer les te geven. Maar dan niet in het klassieke schoolsysteem. Wel zou ik alle dingen en vaardigheden  die ik de voorbije jaren geleerd heb over performen, met teksten werken, figuren uitwerken … willen doorgeven aan de volgende generaties. Dat lijkt me een zinvol einde. Het zou de cirkel rond maken.’

 

Tekst: Wim Troch
Foto: Tine De Wilde
Uit: sjoenke december 2019