submenu

Mensen uit Linkebeek - 07/02/2020

Fotoreeks Kleurrijk Linkebeek

Als Linkebeek in de nationale pers opduikt, gaat het vaak over communautaire spanningen of niet-benoemde burgemeesters. Inwoonster Patricia Grobben wilde dat zwart-witbeeld graag weerleggen.

Voor haar opleiding fotografie aan CVO Brussel campus COOVI ging ze in Linkebeek op zoek naar de meest kleurrijke voorgevels. Ze ontdekte dat er achter die gekleurde gevels stuk voor stuk boeiende mensen wonen.

Brigitte Mahillon
‘De cirkel is rond’

‘Toen Patricia aan de deur kwam bellen met de vraag of ze mij mocht fotograferen voor haar afstudeerproject, was ik meteen enthousiast. Het idee dat erachter zat, namelijk om onze gemeente op een positieve manier onder de aandacht te brengen, vond ik mooi’, vertelt ze.

Brigitte was de eerste die door Patricia op de foto werd gezet. Die fotosessie zou bepalend blijken voor de rest van de reeks. ‘Voor de eerste foto’s had ik een rood dekentje rond mij gedrapeerd, maar dat bleek niet zo goed te werken op beeld. Plots kreeg Patricia het idee om de kleur van de kleding te matchen met de kleur van de gevel. Toen vielen alle puzzelstukjes in elkaar.’

Brigitte en haar echtgenoot wonen sinds 2007 in het huis met de roze voorgevel. ‘Het toeval wil dat we vroeger ook al eens in deze straat hebben gewoond. Vlak na ons huwelijk was dat, in een piepklein huisje zonder badkamer, keuken of toilet. In de loop der jaren zijn we op verschillende plaatsen neergestreken, o.a. in Parijs, de Alpes-de-Haute-Provence en de Auvergne in Frankrijk. Maar nu we weer in Linkebeek wonen, is de cirkel rond’, lacht ze.

‘Ik heb altijd in een kleurrijk huis willen wonen. Tegelijk zochten we na de renovatie een manier om de uitgevoerde metselwerken aan de voorgevel te verdoezelen. Dan bleek een kleurtje een goede oplossing. We zijn wel aan de gemeente gaan vragen  of dat mocht, maar dat bleek geen enkel probleem te zijn’, herinnert ze zich.

Brigitte stond jarenlang in het onderwijs. Daarna lag ze mee aan de basis van de Brusselse school Ecole en couleurs. ‘Samen met enkele andere leerkrachten heb ik die school opgericht volgens het principe van dokter Decroly. We werken met zelfsturende teams, wat betekent dat alle beslissingen in onderling overleg tussen de leerkrachten worden genomen.  Ik heb er tot het einde van mijn carrière gewerkt, maar ook nu laat ik de school niet los. Zo help ik nog in de bibliotheek, zit  ik in de raad van bestuur en hou ik me nog bezig met de pedagogische aspecten.’ Daarnaast schreef Brigitte een boek over alternatieve manieren om kinderen Franse grammatica  bij te brengen, met als titel 100 idées pour enseigner la  grammaire autrement.

‘Ik was ook al lang bezig met schilderen en tekenen. De voorbije jaren heb ik mij volop toegelegd op keramiek en beeldhouwkunst’, vertelt ze. ‘Binnenkort komt er een keramiekatelier  in de tuin, waar ik in alle rust ga kunnen werken. Daar kijk ik enorm naar uit. Ik hou van de charmante groene omgeving hier. Heuvels, valleien, riviertjes, bossen, velden ... dragen allemaal bij tot de charme van het landschap. Als ik terugkeer naar huis, heb ik altijd het gevoel dat ik een compleet andere wereld binnenrijd. Ik denk niet dat ik dat ooit beu ga worden.’

 

Marianne Goldfinger
‘Ik hoor de treinen bijna niet meer’

Ook Marianne Goldfinger woont in een charmante straat, in een huis met een opvallende roze zijgevel, vlak naast de spoorweg. ‘Ik woon zo’n 40 jaar in deze woning’, zegt ze. ‘Destijds werkte ik als biologe in het onderzoekscentrum van de ULB in Oudergem, waar ik genetisch onderzoek deed. Plots werd beslist om het labo naar de campus in Sint-Genesius- Rode te verhuizen. We zochten dus een huis dat iets dichter bij mijn nieuwe werkplek lag.’

Linkebeek bleek de perfecte uitvalsbasis te zijn. ‘Eerst had ons huis een gewone bakstenen gevel, die we later wit verfden. Maar tijdens een reis naar New York hadden we gezien dat semi-industriële huizen daar vaak een opvallende roze voorgevel hadden. Toen besloten we  om bij ons hetzelfde te doen’, vertelt ze.

‘Toen we naar hier verhuisden, waren we onmiddellijk gecharmeerd door de rust, de velden en de natuur. Het huis was nochtans in erbarmelijke staat toen we het kochten. Er was bijna geen elektriciteit, we moesten buiten naar het toilet en de tuin was slecht onderhouden’, weet ze nog. ‘In die begindagen is mijn wagen eens in panne gevallen in onze straat. Ik heb toen een vriend moeten bellen om me te komen depanneren, want er reed niemand langs aan wie ik hulp kon vragen, zo rustig was het hier toen. De bus reed alleen langs als de chauffeur daar zin in had. Vaste uur- regelingen waren er niet.’

‘Eigenlijk wou ik graag dokter worden, maar omdat ik relatief jong ben getrouwd, was de lange opleiding geneeskunde plots niet meer aan de orde. Toch heb ik nergens spijt van. Het was trouwens nooit mijn bedoeling om mensen te behandelen, wel om in een onderzoeksfunctie terecht te komen. Uiteindelijk ben ik op de juiste plek beland. Mijn echtgenoot is kunstenaar. Ik helemaal niet. Ik speel geen piano, ik schilder niet en kan niet tekenen. Zo houden we elkaar in evenwicht’, lacht ze.

Af en toe dendert een trein door haar achtertuin, maar dat lijkt Marianne niet te deren. ‘Die treinen hoor ik bijna niet meer’, zegt ze. ‘Enkel als ik aan de telefoon ben of iets op televisie wil volgen, kan zo’n voorbijrijdende trein vervelend zijn. Maar we hebben geen tv meer, dus dat scheelt’, lacht ze. ‘Voor mij mag die spoorlijn blijven. De spoorwegen zijn wel gekomen met de vraag of we ons huis niet wilden verkopen. Een aantal buren hebben hun huis en grond verkocht, maar ik hoop dat ik hier de rest van mijn leven kan blijven wonen.’

‘Linkebeek is een fijne gemeente. Alles wat we nodig hebben, vinden we in  de buurt. In het gezondheidscentrum zitten dokters, verpleegsters, een kinesist en een osteopaat. Ook onze boodschappen doen we in het dorp. En die communautaire problemen bestaan voor mij niet. Er zullen wel mensen zijn die niet overeenkomen, maar ik heb dat nooit zo ondervonden.’

Tekst: HW
Foto: Patricia Grobben
Uit: sjoenke februari 2020