submenu

Esther Boateng - 09/04/2020

‘België zit in mijn hart, maar ooit keer ik terug naar Ghana’

Het zeskoppige team van de Moelie is de motor van het gemeenschapscentrum. Hun gezicht kennen veel Linkebekenaren wellicht wel. Maar wie zijn ze en waarom doen ze graag wat ze doen? Sjoenke vroeg het dit keer aan Esther Boateng.

Esther Boateng (57) is al meer dan tien jaar de onderhouds- medewerkster van de Moelie. Zij zorgt ervoor dat het gemeenschapscentrum er altijd netjes bij ligt. Toen Esther 18 was, verhuisde ze van haar geboorteland Ghana naar België. ‘Mijn man was overleden en mijn zus woonde toen al een tijdje in Brussel. Zij overtuigde me om naar hier te komen’, vertelt Esther. ‘Ik ben nu bijna 40 jaar in België, maar de band met Afrika blijft sterk. Nog elke zomer ga ik naar Ghana om de rest van mijn familie te bezoeken. Ik ben intussen hertrouwd. Mijn zoon  woont nog bij me, mijn dochter zit in Londen. Met haar bel  ik al vijf jaar élke dag, zonder uitzondering’, lacht Esther.

Koken is een van Esthers grootste passies. ‘Ik hou ervan om gerechten uit mijn geboorteland te koken. Zo breng ik Afrika toch wat binnen in mijn appartement in Molenbeek’, zegt ze. ‘Ook geloof speelt een belangrijke rol in mijn leven. Twee keer per week ga ik naar de kerk in Sint-Agatha-Berchem. Geloven helpt me. Ik ben ook lid van een vrouwenbeweging bij mij in  de buurt. We koken samen, bidden samen en bezoeken zieke mensen die hulp of een luisterend oor nodig hebben. Ik hou ervan om mensen te helpen. Ik sta er soms van versteld  hoeveel eenzaamheid er is, zeker bij ouderen.’

‘Ik ben in de loop der jaren gaan houden van dit land. Ik voel me hier thuis en ik hou van het karakter van de Belgen. En ik doe mijn job in de Moelie graag. De collega’s zijn lief en ze schaven mijn Nederlands bij, want daar is nog wat werk aan’, lacht Esther. ‘België zit in mijn hart, maar als ik over een aantal jaar met pensioen ben, keer ik terug naar Ghana. Dat staat vast. Mijn ouders hebben er een voedingswinkel. Het plan is om die  samen met mijn broers voort te zetten.’

 

Tekst: Tina Deneyer
Foto: Tine De Wilde
Uit: sjoenke april 2020