submenu

Mensen uit Linkebeek - 13/04/2020

Fotoreeks Kleurrijk Linkebeek

Als Linkebeek in de nationale pers opduikt, gaat het vaak over communautaire spanningen of niet-benoemde burgemeesters. Inwoonster Patricia Grobben wilde dat zwart-witbeeld graag weerleggen.

Voor haar opleiding fotografie aan CVO Brussel campus COOVI ging ze in Linkebeek op zoek naar de meest kleurrijke voorgevels. Ze ontdekte dat er achter die gekleurde gevels stuk voor stuk boeiende mensen wonen.

Perrine Molter – ‘Mijn eigen kleine Provence’

Al 16 jaar woont het gezin Vercheval-Molter in een charmante woning aan de voet van de Kerkveldstraat. ‘Voordien woonden we in Beersel, maar daar hebben we ons nooit echt thuis gevoeld’, vertelt Perrine. ‘Op een dag reden we toevallig door deze straat. We vonden de huizen hier eigenlijk niet zo mooi, maar omdat de straat zo smal is, konden we nergens rechtsomkeer maken. Bijna op het einde van de straat stond dit prachtige huis, met een piepkleine affiche ‘te koop’ voor het raam. Omdat we zagen dat er niemand meer woonde, gingen we op verkenning door de achtertuin. We waren meteen gecharmeerd. Ik herinner me dat we het huis voor het eerst zagen in de maand mei, niet lang voor het hemelvaartweekend. We waren bang dat het lange weekend veel wandelaars zou lokken en dat nog iemand die verborgen parel zou ontdekken. We hebben dus niet gewacht om een bod te doen’, zegt ze.

‘Toen we het huis kochten, was de gevel gewoon wit. In de loop der jaren hebben we de bovenverdieping verbouwd en ook de benedenruimte aangepakt, zodat mijn man een volwaardig thuiskantoor zou krijgen. Toen we die aanbouw moesten voorzien van een buitenbekleding, konden we kiezen uit een pallet met twintig verschillende kleuren. We waren onmiddellijk gewonnen voor het warme rood, omdat het ons aan Italië deed denken.’

Perrine is directrice van een school in Ukkel. ‘Als ik ’s avonds na het werk thuis kom – zeker in de lente en de zomer – ga ik steevast te voet langs het Wijnbrondal naar beneden en neem vervolgens de trappen naar het Gemeenteplein om daar boodschappen te doen. Dat is mijn grootste plezier. Op zulke momenten hoef ik niet per se naar het zuiden van Frankrijk, dan is Linkebeek mijn eigen kleine Provence’, zegt ze.

‘Als ik wat kritiek zou mogen uiten, zou ik van het Gemeenteplein een volwaardig dorpsplein maken. Laat auto’s elders parkeren, zodat er ruimte vrijkomt voor bankjes, bomen en petanquevelden. Als we de helft van de wagens zouden schrappen, zou dat al een enorme verbetering zijn. Ook het aanbod aan treinen  kan beter. Ik zou perfect met de trein naar het werk kunnen pendelen, maar doe dat niet omdat het treinaanbod te weinig flexibel is. Als schooldirectrice heb ik geen duidelijk afgebakend uurrooster. Dan is het niet handig als er maar een paar treinen per uur naar Linkebeek gaan. Hetzelfde geldt voor de fietspaden. Met de fiets naar Ukkel rijden is een hele uitdaging.’

Haar echtgenoot Frédéric Vercheval componeert filmmuziek. ‘Hij heeft onlangs nog een Magritteprijs gewonnen voor zijn muziek in de film Duelles (waarin Veerle Baetens een hoofdrol speelt, red.). Ook tijdens de World Soundtrack Awards, die uitgereikt worden tijdens het Gentse filmfestival, viel zijn muziek in de prijzen’, vertelt Perrine trots. Het gezin heeft  drie dochters van respectievelijk 22, 20 en 14 jaar oud. Naast Perrine en Frédéric staan ook de middelste dochter en de hond des huizes mee op de foto.

Jean-Pierre en Gaby De Becker-Goossens - ‘We gaan nooit weg uit Linkebeek’

Jean-Pierre werd tijdens de Tweede Wereldoorlog geboren in Linkebeek. ‘Mijn ouderlijke huis stond op ’t Holleken, in de Schaveistraat. Voor mij is Linkebeek al mijn hele leven mijn thuis’, vertelt hij. Toen Gaby na hun huwelijk in 1962 naar Linkebeek verhuisde, had ze het in eerste instantie niet gemakkelijk. ‘Ik kwam van Jette, maar was geboren in Grimbergen. Vooral de oudere mensen in de buurt beschouwden mij als een indringster. Bovendien woonden we toen dicht bij de familie van mijn echtgenoot, waardoor er van daaruit veel controle was. Maar zodra we ons huis tussen het Bloemhof en de Kerkveldstraat gekocht hadden, zaten we constant in de werken. Toen liet iedereen ons met rust’, lacht ze. De kleur van de gevel kozen ze zelf. ‘Na al die jaren gaan we die niet meer aanpassen. Als we iets gevonden hebben dat ons aanstaat, veranderen we niet graag’, zeggen ze in koor.

Jean-Pierre was zijn hele leven, tot in 2001, postbode in Sint-Genesius-Rode. ‘In die tijd werd dat werk nog geapprecieerd.  Ik begon elke dag om vijf uur te werken en deed de postbedeling met de fiets.  Er waren rondes bij van 35 km. Ik had een zone tegen de grens met Eigenbrakel, van aan meubelwinkel Vastiau-Godeau naar boven. Het stevigere klimwerk.’ Ook vandaag is Jean-Pierre vaak buiten te vinden. ‘Binnenblijven is niets voor mij’, lacht hij.

Gaby was haar hele leven kapster in Jette. ‘Ik heb dat altijd graag gedaan, maar mijn rug is eraan kapot gegaan. Mijn dokter had mij toen ik jong was verwittigd dat mijn lichaam niet sterk genoeg was voor het beroep, maar ik was ermee begonnen en wou ermee doorgaan’, zegt ze. ‘Bovendien stond ze elke dag om vier uur op, samen met mij’, zegt haar man. ‘Als ik naar het werk vertrok, ging ze weer slapen, tot het tijd was om een tweede keer uit bed te komen voor de kinderen. Daar heb  ik altijd veel respect voor gehad.’

Eén specifiek mooi plekje in Linkebeek uitkiezen, vinden ze allebei een uitdaging. Gaby vindt het Wijnbrondal prachtig, maar Jean-Pierre houdt van alle hoekjes en kantjes. ‘Ik heb nooit iets anders gekend natuurlijk. Hoewel ik tijdens de oorlog geboren ben, had ik een onbezorgde kindertijd. Als kleuter liep ik mee met mijn grootmoeder om water te halen aan de bron. Honger heb ik nooit gehad.’

Voor Gaby was dat anders. ‘Mijn moeder heeft het moeilijk gehad tijdens de oorlog’, weet ze. ‘Ik ben in 1940 geboren als vijfde kind. Wij kregen zelfs geen melk van de boer. Mijn mama vertelde dat ze haar bonnetjes voor vlees ruilde met de buurman, zodat ze melk voor ons kon kopen.’

In de loop der jaren hebben Gaby en Jean-Pierre de gemeente zien veranderen. ‘Ik heb soms heimwee naar de oudere mensen die vertrokken zijn’, zegt Jean-Pierre. ‘Er zijn hier de voorbije jaren veel nieuwe inwoners gekomen, waardoor het onderlinge contact veranderd is. Maar weggaan uit Linkebeek zijn we niet van plan. Ze zullen ons hier in een kist moeten buitendragen.’

Tekst: Heidi Wauters 
Foto: © Patricia Grobben
Uit: sjoenke april 2020