submenu

Fotoreeks Kleurrijk Linkebeek - 25/11/2020

Als Linkebeek in de nationale pers opduikt, gaat het vaak over communautaire spanningen of niet-benoemde burgemeesters. Inwoonster Patricia Grobben wilde dat zwart-witbeeld graag weerleggen.

Voor haar opleiding fotografie aan CVO Brussel campus COOVI ging ze in Linkebeek op zoek naar de meest kleurrijke voorgevels. Ze ontdekte dat er achter die gekleurde gevels stuk voor stuk boeiende mensen wonen.

Veronique Stehman
Muschs Liefde op het eerste gezicht

Veronique Stehman - Muschs mag Linkebeek al 28 jaar haar thuis noemen. ‘Eerst hebben we zeven jaar aan de Dapperensquare gewoond. Daarna kochten we het huis in de Villalaan waar we al 21 jaar met plezier wonen. We zijn destijds toevallig in Linkebeek beland. Zowel mijn man als ik zijn in Brussel geboren. Toen we pas getrouwd waren, hebben we twee jaar in Elsene gewoond, maar we waren op zoek naar iets anders.’

‘Op een dag bladerde ik door een huis-aan-huisblad met vastgoedaanbiedingen, toen mijn oog op een woning in Linkebeek viel. Het eerste huisbezoek was voor mij liefde op het eerste gezicht. Nochtans was de buitenkant lelijk’, lacht ze. ‘Aan de binnenkant viel het min of meer mee. Gelukkig heb ik altijd een voorliefde gehad voor interieur en inrichting. Zelfs als een huis er niet zo goed uitziet, kan ik me voorstellen hoe het kan worden. Mijn echtgenoot twijfelde. Ik zei: vertrouw me maar, het komt helemaal goed. En dat was ook zo, het  eindresultaat was prachtig.’

‘Na zeven jaar wilden we de grote zolder onder handen nemen. Ondertussen hadden we twee kinderen, extra ruimte was dus welkom. De offerte voor de inrichting van de zolder viel echter hoger uit dan gedacht. Plan B dan maar; uitkijken naar een andere woning. Eigenlijk hadden we al een droomhuis gezien in Linkebeek: het huis in de Villalaan waar we nu wonen. Vrienden van ons hadden twee jaar voordien op het punt gestaan om het te kopen, maar die verkoop was toen niet doorgegaan. Plots kwam het huis weer op de markt. We hebben niet getwijfeld.’

‘In mijn professionele leven heb ik uiteenlopende dingen gedaan. Toch liep er een rode draad doorheen mijn carrière: ik heb altijd mijn eigen weg gevolgd. Ik heb moeite met verplichtingen’, lacht ze. ‘Een aantal jaar geleden heb ik een biorestaurant uitgebaat in Ukkel: een jeugddroom. Het was een prachtige ervaring, maar na drie jaar werd de sleur me te veel. De laatste jaren koop ik appartementen die ik renoveer en vervolgens weer verkoop. Daarnaast ben ik met vrijwilligers- werk bezig.’

‘Wat ik vind van die communautaire perikelen? Als iedereen een inspanning doet, zijn er toch geen problemen? Ik ben Franstalig, maar kan me uit de slag trekken in het Nederlands. Als de gemeente morgen haar statuut van faciliteitengemeentezou verliezen, dan is dat voor mij geen reden om hier weg te trekken. Vooraleer we hier naartoe verhuisden, wisten we dat we in Vlaanderen terechtkwamen.’

‘Linkebeek heeft veel troeven, denk maar aan de rust en het dorpsgevoel. De mensen zijn aangenaam in de omgang. Je kunt hier prachtige wandelingen maken tussen de velden. Ik vond Linkebeek altijd al het paradijs, maar tijdens de lockdown wisten we de rust en ruimte des te meer te appreciëren. Geen enkele plek is perfect, maar ik kan niets bedenken wat me stoort. Integendeel. Ik vind dat de gemeente veel moeite doet om het hier aangenaam te maken.’

Stéphane Heijmans
Eens pelgrim, altijd pelgrim

‘Ik woon al mijn hele leven in Linkebeek, net als het grootste deel van mijn familie. Mijn ouders waren de eigenaars van de juwelierszaak op de hoek van de Dapperensquare en de Stationsstraat. Ik liep school in het Frans, maar ging in het Nederlands naar de Chiro. Op school werd ik le Flamand genoemd, en in de Chiro was ik de Franstalige’, lacht Stéphane. ‘Dat communautaire gekibbel is niet aan mij besteed. Ik vind het een verkwisting van energie. Ik vond het dan ook een goed idee om in deze fotoreeks aan de hand van die gekleurde gevels te tonen dat we in Linkebeek goed samenleven, ondanks de onderlinge verschillen. In de gemeente zie ik een positieve evolutie. Er worden steeds meer initiatieven genomen waarin de Nederlandstalige en Franstalige gemeenschap samenwerken.’

In 2012 ondernam Stéphane zijn eerste pelgrimstocht, van Linkebeek naar Santiago de Compostella. ‘Na het overlijden van mijn vrouw had ik moeite om me toe te leggen op het werk. De tocht naar Compostella was een vorm van therapie. Na 3,5 maanden ben ik veel beter teruggekomen dan dat ik vertrokken ben. Als je goed naar de foto kijkt, zie je misschien dat ik een sint-jakobsschelp aanwijs op de voorgevel. Dat is hét teken van de pelgrimstocht. Eens pelgrim, altijd pelgrim.’

‘Natuurlijk waren er moeilijke momenten onderweg, maar ik heb nooit aan opgeven gedacht. Je leert vooral te aanvaarden. Aanvaarden dat het niet altijd mooi weer is, dat je soms in de regen moet stappen, dat de weg soms steil omhoog loopt en dat je voeten of knieën pijn doen. Sindsdien probeer ik elk jaar ongeveer een maand te gaan stappen. Soms is dat een van de wegen naar Compostella, maar ik wandel ook andere routes. Zo ben ik eens van Bourgondië naar Assisi gestapt. Alleen dit jaar is het er door corona niet van gekomen. Het zou mij nochtans deugd doen om mijn hoofd leeg te maken in de natuur.’

Als huisarts staat Stéphane alle dagen in de frontlinie. ‘Het is een zware periode’, beaamt hij. ‘In onze praktijk hebben we tegenwoordig 5 à 6 positieve coronagevallen per dag. Dat zijn niet enkel inwoners van Linkebeek. We hebben ook patiënten uit Ukkel, Drogenbos, Beersel en Rode. Maar het zijn zeer hoge cijfers.’

‘Ik ben altijd huisarts geweest. Ik had geen idee wat ik anders moest gaan doen’, lacht hij. ‘Tijdens mijn studie heb ik ooit stage gelopen in een ziekenhuis, maar daar was ik niet gelukkig. De contacten met de patiënten waren er naar mijn gevoel te kort, en alles was er technisch. Ik geef de voorkeur aan langere contacten, waarbij je mensen echt leert kennen in hun omgeving.’

‘Weggaan uit Linkebeek, dat zal niet gebeuren’, zegt hij resoluut. ‘Tijdens mijn eerste pelgrimstocht heb ik me onderweg vaak afgevraagd wat ik met de rest van mijn leven zou doen. Daarin kwamen twee dingen altijd terug: mijn beroep en Linkebeek. Dat zijn de constanten in mijn leven.’

 

Tekst: Heidi Wauters
Foto: © Patricia Grobben
Uit: sjoenke november 2020