submenu

Fotoreeks Kleurrijk Linkebeek - 14/12/2020

Als Linkebeek in de nationale pers opduikt, gaat het vaak over communautaire spanningen of niet-benoemde burgemeesters. Inwoonster Patricia Grobben wilde dat zwart-witbeeld graag weerleggen. Voor haar opleiding fotografie aan CVO Brussel campus COOVI ging ze in Linkebeek op zoek naar de meest kleurr

Linda Michiels
‘Waar ik kan, probeer ik Nederlands te praten’

Linda Michiels kreeg op een mooie dag bezoek van Patricia, met de vraag of ze wou meewerken aan haar fotoproject. ‘Mijn foto was de tweede uit de hele reeks. Achteraf hebben we onze eigen ingelijste foto gekregen. Dat vond ik een mooie attentie’, herinnert ze zich.

‘Als klein meisje woonde ik in de Horzelstraat, vlak aan de grens met Linkebeek. Toen ik ongeveer tien jaar oud was, hebben mijn ouders een huis gebouwd in de Grasmusdreef. Daar heb ik tot mijn twintigste gewoond, tot ik getrouwd ben. Vervolgens ben ik een tijdje uit de gemeente weggeweest, maar nu woon ik hier al meer dan 35 jaar in hetzelfde huis. Ik ken Linkebeek op mijn duimpje. Het huis was eerst wit, maar ik vond een kleurtje wel tof. Een groene gevel had ik eens gezien toen ik op vakantie was. Daarom is het die kleur geworden.’

‘Ik woon hier al heel lang en ken veel mensen in de gemeente. Met de anciens heb ik altijd een gezellige babbel. Het contact met de nieuwe inwoners die in Linkebeek neerstrijken, is minder intens. Met mijn rechtstreekse buren heb ik wel een goed contact. Maar er zijn mensen verderop in de straat komen wonen die ik totaal niet ken. Dat kon je je vroeger niet voorstellen.’

‘Ik heb 23  jaar geleden mijn dochter verloren. Iedereen verwerkt zo’n tragische gebeurtenis op een andere manier, maar ik moest vooral mijn gedachten kunnen verzetten. Ik ben blijven werken en engageerde me volop in het verenigingsleven. Zo ging ik onder andere in het bestuur van Ziekenzorg en sloot ik me aan bij het verbroederingscomité. Maar intussen heb ik op de meeste plaatsen de fakkel overgedragen aan de volgende generatie. Het was welletjes geweest’, lacht ze.

Ook 2020 was voor Linda een jaar met hindernissen. ‘Op 21 maart – tijdens de eerste lockdown – is mijn partner overleden. Bovendien kon ik dat niet meteen aan mijn moeder vertellen. Mijn mama is in juli 97 jaar geworden. Ze verblijft in het Alsembergse woonzorgcentrum Qaly. Ik mocht toen niet bij haar op bezoek, en zo’n nieuws via de telefoon of aan het raam vertellen, was geen goed idee. Uiteraard was dat zwaar. Gelukkig hebben mijn buren me goed opgevangen. Ze kwamen al eens een babbeltje slaan of een bloemetje brengen. Dat deed veel deugd.’

‘Tijdens de eerste lockdown heb ik er van geprofiteerd om mijn huis op te ruimen. Elke avond om klokslag 20 uur applaudisseerde ik voor het personeel uit de zorgsector. Dat was voor mij tevens een manier om contact te houden met de buren. Ook tijdens de tweede lockdown zit ik niet stil. Ik ga elke dag met de hond wandelen, werk in de tuin of doe boodschappen voor mensen uit de buurt.’

‘Binnenkort word ik 71, maar ik ben nog heel actief. Ik kom graag in de Moelie. Ik ga er turnen en neem er met plezier deel aan de Moeliematinees. Niet alleen om een kaartje te leggen, het is ook de perfecte plaats om mijn Nederlands te onderhouden. Mijn ouders zijn Nederlandstalig, maar ik ben altijd in het Frans naar school gegaan. Waar ik kan, probeer ik Nederlands te praten. Als iedereen dat zou doen, komen we al een heel eind’, besluit ze.

Catherine Baugnée
‘Eigenlijk hou ik meer van dieren dan van mensen’

‘Fotografe Patricia Grobben was mijn vroegere buurvrouw. Nu wonen we nog in elkaars buurt, al zit er iets meer afstand tussen. Ook in de boekenwinkel op het Gemeenteplein liep ik haar af en toe tegen het lijf. Toen ze me vroeg om mee te werken aan haar fotoproject stond ik daar niet meteen voor te springen’, geeft Catherine toe. ‘Ik sta niet graag in de spotlights. Maar Patricia is een sympathieke dame en ik vond het idee achter de fotoreeks heel waardevol. Het eindresultaat is meer dan geslaagd.’

Catherine woont sinds 2003 in Linkebeek. ‘Laat ons zeggen dat de kronkels van het leven mij hier gebracht hebben. Het was geen weloverwogen keuze, maar ik ben blij dat ik in Linkebeek beland ben. Het is hier gezellig wonen. Als ik aan Linkebeek denk, denk ik aan prachtige zonsopgangen en -ondergangen, mooie wandelingen in een groene omgeving en veel onderlinge solidariteit. Daarnaast worden er toffe activiteiten georganiseerd. Denk maar aan de Winterman of de talloze wijkfeesten. Ik ben geen lid van verenigingen, maar ben wel fan van het Linkebeekse Repair Café. Dat vind ik een prachtig initiatief.’

‘Ik heb eerst vier jaar aan de andere kant van de spoorweg gewoond, maar nu huur ik al dertien jaar het huis op de foto. Ik poseer voor de garage. Als huurder heb ik de blauwe kleur van de garagepoort niet zelf gekozen, maar ik vind ze wel mooi. Gelukkig had ik voor de foto nog een blauwe sjaal die perfect bij de kleur van de poort paste.’

‘Of er dingen zijn die verbeterd moeten worden in de gemeente? Niet echt. Ik vind Linkebeek goed zoals het is. Voor mij is het de plek waar ik oud wil worden. Van die communautaire spanningen heb ik in het dagelijkse leven nog niet veel gemerkt. Ik kom goed overeen met alle buren, ook met de Nederlandstaligen. Op de gemeenteraad zal het er allicht eens heftig aan toegaan, maar daarbuiten denk ik dat iedereen doorgaans goed samenleeft. Als ik één ding moet aanstippen wat voor mij niet had gemoeten, zijn het de vele steile hellingen’, lacht ze.

‘Er wonen ook veel inspirerende mensen in onze gemeente, die op hun eigen manier waardevolle dingen doen. Patricia en dit fotoproject bijvoorbeeld. Maar ook Pierre Meganck, die eveneens gefotografeerd werd in het kader van de reeks Kleurrijk Linkebeek. Hij maakt schilderijen en schrijft liedjes. Als je hem hoort zingen of zijn schilderijen bekijkt, is Linkebeek nooit veraf. We hebben een artistieke gemeente, die zich perfect leent tot dergelijke projecten. Ikzelf ben nochtans niet artistiek aangelegd en heb twee linkerhanden.’

‘Kinderen heb ik niet, wel twee katten en een paard. Eigenlijk hou ik meer van dieren dan van mensen, als ik eerlijk ben. Dat is in de loop der jaren zo gegroeid. Als hooggevoelige persoon ben ik vaak teleurgesteld in de manier waarop mensen met elkaar omgaan of hoe ze dieren behandelen. Hoe je het ook draait of keert, in onze wereld staan geld en macht vaak centraal. Voor mij hoeft dat niet.’

 

Tekst: Heidi Wauters
Foto: © Patricia Grobben
Uit: sjoenke december 2020