submenu

Fotoreeks Kleurrijk Linkebeek - 23/02/2021

Als Linkebeek in de nationale pers opduikt, gaat het vaak over communautaire spanningen of niet-benoemde burgemeesters. Inwoonster Patricia Grobben wilde dat zwart-witbeeld graag weerleggen. Ze ontdekte dat er achter die gekleurde gevels stuk voor stuk boeiende mensen wonen.

Anne-Marie Vankerkhoven  
'Open tuinen verenigt mensen'  

Anne-Marie Vankerkhoven woont al bijna 70 jaar in de streek. ‘In 1951 bouwden mijn ouders een huis in Beersel. Ik was ongeveer zeven jaar toen ons gezin daar kwam wonen. Omdat er in Beersel geen Franstalige school was, moest ik uitwijken naar buurgemeente Linkebeek. Daar heb ik drie jaar op de lagere school gezeten, in een schooltje dat onder de hoede stond van de zusters van Onze-Lieve-Vrouw van Zeven Weeën. Later nam de Moelie zijn intrek in die gebouwen.’ 

Toen ze trouwde, verhuisde Anne-Marie naar de Beukenstraat. ‘Eerst woonden we twee jaar op een zolderappartement op Linkebeeks grondgebied, daarna dertien jaar in een huisje aan de overkant van de straat, op Beersels territorium. Toen dat huis te klein werd voor ons en onze drie kinderen, verhuisden we naar de Kasteeldreef, naar het huis met de roze voorgevel van op de foto. Daar zijn nog eens drie kinderen geboren. We wonen er nu 40 jaar. Aan de voorgevel hebben we nooit iets veranderd. Ik hou enorm van die zachtroze tint.’ 

‘Ik vind Linkebeek een fijne plek. We wonen vlak bij Brussel, met alle culturele voordelen die daarmee gepaard gaan. Tegelijk zitten we midden in het groen. Het reliëf van de gemeente vormt volgens mij een natuurlijke barrière tegen de verstedelijking. Voor mij is Linkebeek het paradijs. De mensen zijn hier heel vriendelijk, het contact met de buren is aangenaam. De vele wandelaars in onze straat zeggen altijd vriendelijk goeiedag.’ 

‘Dat Linkebeek ook een artistiek dorp is, hebben we ooit aan den lijve mogen ondervinden. Cineast André Delvaux heeft nog aan het begin van het Wijnbrondal gewoond, niet ver van ons huis. Mijn echtgenoot was in die tijd Europees parlementslid. Op een bepaald moment had de telefoonmaatschappij onze aansluitingen omgewisseld. Delvaux kreeg een heel weekend lang de ene telefoon na de andere van politici. En wij hadden voortdurend artiesten en impresario’s aan de lijn. Pas op maandag konden ze het probleem oplossen’, lacht ze. 

‘Mijn grote passie is tuinieren. Onze tuin is 33 are, er is dus altijd werk. Daarnaast verhuur ik permanent enkele kamers in mijn huis aan studenten. Soms zijn dat buitenlandse studenten die een aantal jaar blijven, soms zijn het studenten die hier in de zomermaanden een stage komen doen. Mensen uit Turkije, Marokko, Frankrijk, Senegal, Burundi … Ik vind dat verrijkend. Je moet je wel kunnen aanpassen, want niet iedereen heeft dezelfde achtergrond of manier van leven.’ 

‘Van communautaire problemen heb ik geen last. Franstaligen doen hun best om Nederlands te spreken en omgekeerd ook. Er is veel goede wil. Een project als Open tuinen – waar ik in het verleden al aan meewerkte – is daar een mooi bewijs van. De dag voordat onze tuinen werden opengesteld voor het publiek, kregen wij als exposanten een eerste rondleiding bij elkaar. Dat was een gemengde groep met zowel Nederlandsals Franstaligen, maar toch begrepen we elkaar. We deelden allemaal dezelfde passie voor tuinieren, waardoor de taal die we spraken plots van ondergeschikt belang was.’ 

Martine Van Bever over Linkebeek  
Gezellig, groen en artistiek' 

‘Ik woon al bijna 50 jaar in de gemeente. Toen mijn ouders destijds naar de Kleindalstraat verhuisden, moet ik een jaar of twaalf geweest zijn. Later had ik het geluk om in de Brouwerijstraat te komen wonen, in het huis met de roze voorgevel. We hebben er eerst een tijdje als huurders gewoond, en kregen toen de kans om het huis te kopen. Ik denk niet dat de gevel altijd dezelfde kleur heeft gehad. Vroeger was hij wit volgens mij. Ik hou wel van de kleur die de gevel nu heeft, dus die zal niet meteen veranderen.’ 

‘In de gebouwen langs de Brouwerijstraat was vroeger brouwerij Theunissen gevestigd. Omdat we de oude brouwerij graag wilden doen herleven, hebben we iets meer dan een jaar geleden een eigen bier gelanceerd, LinkeBeer. We brouwen helaas nog niet zelf. We hopen dat ooit te kunnen realiseren, maar daar zijn niet alleen extra middelen, maar ook extra ruimte voor nodig. We nemen momenteel het woonhuis en het linkse gedeelte van de gebouwen in beslag. Het deel waarin de brouwerij destijds gevestigd was, is nog ingenomen door Plumka, de fabrikant van hoofdkussens en dekbedden. 

‘Wat ik fijn vind aan Linkebeek, is de gezellige sfeer die er heerst. Ook de groene omgeving en het artistieke kantje trekken me aan. Ondanks de politieke strubbelingen doet de overgrote meerderheid van de Linkebekenaren er alles aan om in harmonie samen te leven en die taalperikelen achter zich te laten. Het zou fijn zijn om mensen uit andere taalgemeenschappen te kunnen ontmoeten zonder al die spanningen en frustraties. Ik begrijp dat de basis daarvoor ver teruggaat, maar als we daarin blijven hangen, geraken we nooit vooruit. Gelukkig heb ik meer dan ooit het gevoel dat we samen de goede richting uitgaan.’ 

Als ze dan toch een negatief punt moet aanstippen, zijn het wel de hoge huizenprijzen. ‘Ik heb drie kinderen. Ze zijn allemaal dicht in de buurt blijven wonen, in Beersel of net over de grens met Ukkel. Maar hadden ze gekund, dan waren ze in Linkebeek komen wonen, daar ben ik vrijwel zeker van. Een huis kopen in Linkebeek is niet evident. De mensen die hier wonen, beseffen soms niet hoe bevoorrecht ze zijn.’ 

‘Ik ben niet actief in verenigingen en kan er van genieten om gewoon thuis te zijn. Hoewel ik zelf niet artistiek ben aangelegd, heb ik een zwak voor kunstenaars. Een buurvrouw van mij maakt prachtige pastelwerken. Omdat ze veel schilderijen heeft en van plan was om bij haar thuis renovatiewerken uit te voeren, had ik aangeboden om een deel van haar werken bij mij tentoon te stellen. Quasi gelijktijdig kwam er een vraag om onze gebouwen dit jaar open te stellen voor het Kunstenaarsparcours in de gemeente. Dat leek me leuk, dus ik heb toegezegd’, lacht ze. ‘Eigenlijk is mijn leven doorweven met toevalligheden. Het lijkt alsof ik onderweg altijd de juiste mensen ben tegengekomen, op het goede moment. De plek waar we gingen wonen, het verhaal van het bier, al die mooie ontmoetingen. We zien wel waar het leven ons brengt.’ 

 

Tekst: Heidi Wauters 
Foto: © Patricia Grobben 
Uit: sjoenke februari 2021