submenu

De abstracte schilderkunst van Tiline Courcelles - 23/11/2021

‘Iedereen maakt zijn eigen verhaal van wat hij ziet’

Een beetje tederheid. Dat is wat Tiline Courcelles in haar werken probeert te leggen. Dat doet ze met een rijk palet aan levendige kleuren. Kleuren die zachtjes zeggen: geef niet op, morgen is er een nieuwe dag.

Wanneer is jouw liefde voor kunst ontstaan?

‘Die was er al in mijn kindertijd. Met wat kleurpotloden en tekenpapier voelde ik me het gelukkigste kind ter wereld. Later heb ik ook in mijn studiekeuze de artistieke weg gevolgd. Ik studeerde binnenhuisarchitectuur. Eigenlijk heb ik er altijd van gehouden om iets te creëren met kleuren. Als klein meisje tekende ik vaak vogels. Ik gaf ze alle kleuren van de regenboog.’

Welk kunstwerk maakte in jouw jonge jaren indruk op jou?

‘Het schilderij Le Nouveau-né van Georges de La Tour. Hoe hij erin slaagt om met het licht je aandacht naar het hoofdje van de baby te trekken, vind ik ongelofelijk knap. Er gaat zo veel tederheid van het werk uit. De manier waarop de moeder naar de pasgeborene kijkt; je kan niet anders dan er ontroerd door raken.’

Welke rol speelt het licht in jouw werken?

 ‘Mijn werken ontstaan heel intuïtief. Zoals iedereen heb ik goede en minder goede dagen. Het leven is een aaneenschakeling van hoogtes en laagtes. Van steeds herbeginnen. De verticale lijnen in mijn werk symboliseren dat. Via kleuren wil ik licht in mijn schilderijen brengen. En tonen dat het licht uiteindelijk de duisternis overwint. Want zelfs in verdriet kan schoonheid schuilen.’

Hoe kijk je vandaag naar jouw evolutie als schilder?

‘Ik ben rond mijn veertigste beginnen te schilderen. De eerste keer dat ik tentoonstelde, was ik blij dat het in groep was. Want als kunstenaar groei je stapje per stapje. Vandaag ben ik op een punt gekomen dat ik goed van mezelf weet wat ik wil overbrengen. Mijn schilderijen gaan over het leven. Over het onophoudelijke proces van vallen en opstaan. Met de jaren zijn ze ook meer sereniteit gaan uitstralen. Helemaal in het begin waren ze wilder. Onstuimiger. Mijn werken tonen dus ook hoe ik zelf met de tijd veranderd ben. Dat rijpingsproces vind ik heel interessant. Het leven is ook: jezelf voortdurend heruitvinden.’

Je kiest voor abstracte werken. Was dat een bewuste keuze?

‘Abstracte werken geven ruimte aan de verbeelding van de kijker. Ik geef ze dan ook geen titel. Het vergemakkelijkt het voor de kijker om volledig vrij te interpreteren wat hij ziet. Het valt me elke keer op hoe verschillend de belevingen van mensen zijn bij het zien van mijn werken. Alles wordt bepaald door hun persoonlijke achtergrond en individuele emoties. Iedereen maakt er zijn eigen verhaal van. Dat is de kracht van abstracte kunst. Je wordt uitgenodigd om naar een plek te gaan waar jij, helemaal vrij, kan denken en voelen wat jij wil.’

Wat inspireert jou?

‘Vaak vind ik inspiratie in de natuur. En daar moet ik in Linkebeek niet ver naar zoeken. We hebben hier zo’n mooie landelijke plekjes. Muziek kan me ook inspireren. Net zoals de emotie die je, naar aanleiding van iets dat zich voordeed, kunt beleven. Als ik me voor mijn doek bevind, ben ik daar met alles wat ik beleefd en ervaren heb. Ik heb ook geen vaste formule voor mijn creatieproces. Hoe ik me voel op het moment dat ik schilder, bepaalt hoe het werk er zal uitzien.’

Hoe heb je de coronaperiode ervaren?

‘Hoe meer ik de curve met de onheilspellende cijfers zag, hoe meer ik het nodig had om te schilderen. We werden op een bruuske manier geconfronteerd met leven en dood. In mijn werken compenseerde ik dat met zachte kleuren. Het was alsof ik de hardheid van de pandemie wilde sussen, en het positieve in al het negatieve wilde laten doorschijnen. Opdat mensen opnieuw de kracht vonden om te geloven dat er een up zou komen. Want dat is toch het leven: up and down, up and down.

In september nam je deel aan het Artiestenparcours. Hoe was die ervaring?

‘Het was een feest. Eindelijk konden we tentoonstellen! Voor mij heeft die expo een bijzondere betekenis. Niet alleen omdat we opnieuw echt menselijk contact hadden en iets met elkaar konden delen, maar ook omdat hij plaatsvond in Linkebeek. De plek op deze aardbol waar ik me thuis voel.’

Hoe zou je je relatie met Linkebeek beschrijven?

‘Tijdens mijn kinderjaren heb ik hier veel tijd met mijn vriendinnen doorgebracht. Wij woonden in Ukkel. Linkebeek was voor ons de plek waar we naartoe trokken voor een beetje avontuur. (lacht) Met de tijd is mijn liefde voor de gemeente alleen maar toegenomen.’

Is je liefde voor kunst met het ouder worden ook gegroeid?

‘Ja. Want als je ouder wordt, ga je anders naar het leven kijken. Je leert ook steeds bij. Over de wereld en over jezelf. Ik ben er steeds meer achter dat ik op zoek ben naar meer sereniteit en tederheid. Ik vind ze in kunst. Schilderen helpt me met de moeilijke kant van het leven om te gaan. Een stukje schoonheid creëren, het brengt me tot rust. Schoonheid is – als je goed kijkt – overal rondom jou in overvloed aanwezig. Als ik bijvoorbeeld naar de natuur of de glimlach van mijn schoonzoon kijk, zie ik pure schoonheid. Zelfs een regenachtige dag kan mooi zijn. Alles wordt bepaald door hoe je ernaar kijkt.’

Hoe kijk jij naar de toekomst?

‘Een beetje zoals Antoine de Saint-Exupéry het zegt: je kan de toekomst niet voorspellen, je kan ze wel mogelijk maken. Wat morgen zal brengen, weten we niet. We kunnen alleen elke dag ons best doen om er een betere toekomst van te maken. En heb je een slechte dag? Morgen is er weer een nieuwe.’

 

Tekst: Nathalie Dirix
Foto: © Tine De Wilde
Uit: sjoenke november 2021