submenu

Over ons - Medewerkers

Centrumverantwoordelijke:
Mark De Maeyer - mark.demaeyer@derand.be

Stafmedewerker:
Dirk Craps - dirk.craps@derand.be

Medewerker administratie & communicatie:
Pascale Leemans - pascale.leemans@derand.be
Ilke Weyers - ilke.weyers@derand.be

Theatertechnieker:
Danny Gisgand - danny.gisgand@derand.be

Onderhoudsmedewerker:
Esther Boateng

Centrumverantwoordelijke Mark De Maeyer

Mark De Maeyer is nu 61 jaar en werkt al 34 jaar in de Moelie. ‘Dat is al meer dan de helft van mijn leven’, merkt Mark lachend op. ‘En de job blijft me boeien. Als centrumverantwoordelijke heb ik de Moelie de voorbije decennia een enorme evolutie zien doormaken. Dat verhaal mee mogen schrijven is heel fijn. De Moelie en de Muse vormen samen een klein maar tof team. Onze kracht is volgens mij vooral dat we er altijd zijn voor elkaar. Van hiërarchie is hier eigenlijk geen sprake, van betrokkenheid des te meer. Eind 2023 ga ik met pensioen. Wees er maar zeker van dat ik het hier zal missen.’
 
Als hij niet in de Moelie is, vind je Mark vaak achter zijn drumstel. ‘Vijftien jaar geleden kreeg ik de drummicrobe te pakken. Sinds tien jaar speel ik in allerlei bands, van classic rock tot partymuziek’, vertelt Mark. ‘Ik speel elke dag minstens een uur muziek. Als ik weet dat ik ’s avonds geen tijd ga hebben, sta ik ’s morgens speciaal vroeger op om te kunnen drummen. En op reis gaat de drumpad mee.’
 

Mark woont in Hombeek bij Mechelen en houdt ervan om de natuur in de trekken. ‘Ik wandel heel veel samen met mijn vrouw en ook vaak met vrienden. Elke week stappen we zo’n 30 kilometer. Vaak in de buurt, maar regelmatig ook op andere plekken in Vlaanderen met wandelfederatie Aktivia. Linkebeek is op wandelvlak trouwens een echt pareltje’, vindt Mark. ‘Ik kan er enorm van genieten om me in alle rust te laten overweldigen door natuurpracht. Ik ben iemand die zo weinig mogelijk stilstaat bij wat er fout loopt en vooral wil focussen op wat er wel lukt en kan. Dat heeft mijn visuele handicap mij geleerd. Genieten van kleine dingen en positief in het leven staan. Dat vind ik echt belangrijk.’

 


STAFMEDEWERKER JEUGD EN SPORT DIRK CRAPS

Dirk Craps (40) is al dertien jaar hét aanspreekpunt voor alles wat met jeugd en sport te maken heeft. Als stafmedewerker ondersteunt hij de Nederlandstalige sport- en jeugdverenigingen in Linkebeek en Drogenbos. ‘Een belangrijk deel van mijn job bestaat erin om nieuwe samenwerkingen te zoeken en mijn voelsprieten uit te steken bij verenigingen en jonge mensen’, vertelt Dirk. ‘Hen ondersteunen en met hen meedenken om toffe activiteiten op poten te zetten, vind ik boeiend. Als ik achter een idee sta, ga ik er voor de volle 100 procent voor. Dat geldt zowel in mijn job als op privévlak. Ik ben heel flexibel, maar tegelijk ook een beetje een chaoot. Dat zullen mijn collega’s van de Moelie kunnen beamen’, lacht Dirk.

Dirk is regent Lichamelijke Opvoeding, maar het onderwijs bleek niet zijn ding. Toch speelt sport een belangrijke rol in zijn leven. ‘Ik voetbal al mijn hele leven’, vertelt Dirk. ‘Nu bij een veteranenploeg in de Druivenstreek, waar ik geboren en getogen ben en ook nog altijd woon. Maar als jonge gast heb ik onder meer bij Anderlecht en RWDM gespeeld. Ik was eigenlijk vrij goed, maar toen ik 18 werd, lonkte het studentenleven. Laat ons zeggen dat de spartaanse levensstijl die van een professionele sportman wordt verwacht, mij te veel afschrikte’, grapt Dirk. ‘Ik fiets ook graag en vaak. Het liefst stevig bergop. Maar ik ben jammer genoeg geen geboren berggeit.’

‘Ik ben ook een hevige supporter van mijn eigen kinderen van 10, 7 en 5 jaar. Mijn zoon is dit jaar gestart met voetballen en ik sta elke week langs de zijlijn. Voor sommige ouders is dat een kwelling, maar ik kan ervan genieten om hem bezig te zien. Mijn dochters zijn gek op turnen, dansen en ropeskipping. Het is prachtig om te zien hoe ze openbloeien dankzij hun hobby’s.’

 


 

MEDEWERKER ADMINISTRATIE EN COMMUNICATIE PASCALE LEEMANS

Pascale Leemans (50) is vaak de eerste die je ziet als je de Moelie binnenwandelt. Al 17 jaar verzorgt ze het onthaal, de administratie en communicatie van het gemeenschapscentrum. ‘Ik heb eerst twaalf jaar als kok in de horeca gewerkt en ben dan hier beland in een heel andere functie. Oorspronkelijk kom ik uit Wemmel, maar 23 jaar geleden ben ik de liefde gevolgd naar Linkebeek. Ik ben ook de trotse mama van Ruben en Tinne.’

‘Wat ik hier doe, gaat van onder andere mensen ontvangen over de boekhouding tot social media ... Net die afwisseling zorgt ervoor dat ik mijn job zo graag doe. Ik ben iemand die bezig moet kunnen zijn en ik kan je verzekeren dat dat hier aardig lukt’, lacht Pascale. Maar ook naast de job is Pascale een bezige bij. ‘Ik kan genieten van mijn familie en vrienden rondom mij en ben ook graag creatief bezig. Sinds een tijdje ben ik weer veel aan het sporten en dat geeft me een boost. Mensen zeggen me vaak dat het lijkt alsof mijn batterijen nooit platgaan. Dat is uiteraard niet zo, maar ik ben wel iemand met veel energie. Al heb ook ik soms momenten waarop ik nood heb aan rust en stilte. Dan ga ik op mijn terras zitten en kan ik er van genieten om een tijdje in mijn eentje te niksen.’

Pascale heeft in de loop der jaren Linkebeek in haar hart gesloten. ‘Het fijne aan Linkebeek is dat het een klein dorp is gebleven. Dat gevoel heb ik bijvoorbeeld minder in Wemmel. Maar ik heb Linkebeek de voorbije twintig jaar wel zien veranderen. Vroeger kende iedereen iedereen. Dat is nu jammer genoeg niet meer het geval. Net daarom is een gemeenschapscentrum als de Moelie zo nodig. Wat wij willen doen, is mensen weer samenbrengen. Als we hier bijvoorbeeld in december de zaal zien vollopen voor ons kerstdiner en de mensen zien genieten van eten, drinken en van elkaar, geeft me dat voldoening. Van zulke dingen word ik echt gelukkig’, besluit Pascale. (TD)

 


 

MEDEWERKER ADMINISTRATIE EN COMMUNICATIE ILKE WEYERS

Ilke Weyers (30) is de jongste van de bende in de Moelie. Ze is een geboren Brusselaar die na 26 jaar in Laken te hebben vertoefd intussen vier jaar in Molenbeek woont. In de Moelie is ze sinds drie jaar aan de slag als medewerkster administratie en communicatie. Op maandag en dinsdag vind je haar in de Moelie, de andere drie dagen van de week in de Boesdaalhoeve. ‘Ik werkte voordien bij de NMBS in een contact center. Ik had enkel contact met mensen via de telefoon en daar werd ik niet bepaald gelukkig van’, lacht Ilke. ‘Hier heb ik een job gevonden waarbij ik elke dag mensen ontmoet, in een tof team mag werken en geen enkele dag dezelfde is. Ik kan me momenteel geen betere werkplek voorstellen.’
 

Vier jaar geleden startte Ilke in haar vrije tijd met een patisserieopleiding bij COOVI in Anderlecht. ‘Daar spendeer ik twee avonden per week om de kneepjes van het vak te leren. Daarnaast ben ik nu voor het derde jaar op rij volwassen begeleider (VB) bij de Chiro van Koekelberg samen met mijn man. Ik ben er zelf ket geweest, heb er vijf jaar in de leiding gestaan en maakte nadien een vijftal jaar deel uit van de kookploeg tijdens het jaarlijkse kamp. Als VB geef ik achter de schermen raad en steun aan de leidingploeg. Verder ben ik al een zestal jaar penningmeester van de vzw Chirolokalen.’

Qua persoonlijkheid typeert Ilke zich als volgt: ‘Ik ben iemand die in het begin de kat wat uit de boom kijkt. Maar eens ik voel dat het goed zit, kom ik helemaal los. Ik probeer altijd klaar te staan om mijn collega’s te helpen. Ik werk graag in team en ik geloof enorm in de kracht van een goede samenwerking. Linkebeek is een melting pot geworden van verschillende gemeenschappen en nationaliteiten. En dat moet de Moelie ook weerspiegelen. Anderstaligen moeten zich in een Vlaams gemeenschapscentrum ook welkom voelen. Daaraan wordt hier elke dag hard gewerkt samen met de collega’s.’

 


 

THEATERTECHNIEKER DANNY GISGAND

Al elf jaar leidt theatertechnicus Danny Gisgand (54) in de Moelie alles in goede banen op technisch vlak. ‘Ik ben heel graag met techniek bezig en ik hou ervan om aan dingen te prutsen tot ze werken hoe het moet’, vertelt Danny. ‘Het technische aspect van de job spreekt me aan, maar zeker ook het sociale. Mensen doen blijkbaar graag een klapke met mij en daar hou ik wel van. Ik ben iemand die graag mensen rondom zich heeft. Een sociaal beest-je. In mijn job kom ik gelukkig constant in contact met mensen. Maar ook thuis heb ik dat nodig. Mijn vier kinderen  en mijn vrouw zijn voor mij het allerbelangrijkste.’

‘Ik heb al veel professionele watertjes doorzwommen: van verkoper in de scheepvaartindustrie over monitor in een sociale werkplaats tot medewerker in een muziekcentrum. Van opleiding ben ik eigenlijk gezinswetenschapper. Een specialiteit heb ik niet, maar ik ken dankzij die rijkgevulde carrière van alles wat’, lacht Danny.

Wanneer hij niet in de Moelie aan het werk is, vind je Danny vaak in zijn tuin in Dilbeek. ‘Toen we hier kwamen wonen, lag er achter het huis een weide van 20 are. Die heb ik in de loop der jaren omgetoverd in een grote siertuin. Tuinieren is een van mijn passies. Ik kan er enorm van genieten om in mijn tuin te werken én te zitten. Mijn tuin is mijn therapie’, zegt Danny.

Ook muziek doet Danny’s hart sneller slaan. ‘Muziek vormt de rode draad door mijn leven. Ik speel al mijn hele bestaan in muziekbands’, vertelt Danny. ‘De laatste tien jaar speel ik basgitaar, gitaar en keyboards in The Exact Dimensions of Hell. De naam van de band klinkt voor alle duidelijkheid veel ruiger dan de muziek die we spelen. We maken instrumentale, filmische muziek. Eén keer per jaar treden we op in café Den Tat in Dilbeek. En dan geven we echt álles’, lacht Danny. 

 


 

ONDERHOUDSMEDEWERKER ESTHER BOATENG

Esther Boateng (57) is al meer dan tien jaar de onderhouds- medewerkster van de Moelie. Zij zorgt ervoor dat het gemeenschapscentrum er altijd netjes bij ligt. Toen Esther 18 was, verhuisde ze van haar geboorteland Ghana naar België. ‘Mijn man was overleden en mijn zus woonde toen al een tijdje in Brussel. Zij overtuigde me om naar hier te komen’, vertelt Esther. ‘Ik ben nu bijna 40 jaar in België, maar de band met Afrika blijft sterk. Nog elke zomer ga ik naar Ghana om de rest van mijn familie te bezoeken. Ik ben intussen hertrouwd. Mijn zoon  woont nog bij me, mijn dochter zit in Londen. Met haar bel  ik al vijf jaar élke dag, zonder uitzondering’, lacht Esther.

Koken is een van Esthers grootste passies. ‘Ik hou ervan om gerechten uit mijn geboorteland te koken. Zo breng ik Afrika toch wat binnen in mijn appartement in Molenbeek’, zegt ze. ‘Ook geloof speelt een belangrijke rol in mijn leven. Twee keer per week ga ik naar de kerk in Sint-Agatha-Berchem. Geloven helpt me. Ik ben ook lid van een vrouwenbeweging bij mij in  de buurt. We koken samen, bidden samen en bezoeken zieke mensen die hulp of een luisterend oor nodig hebben. Ik hou ervan om mensen te helpen. Ik sta er soms van versteld  hoeveel eenzaamheid er is, zeker bij ouderen.’

‘Ik ben in de loop der jaren gaan houden van dit land. Ik voel me hier thuis en ik hou van het karakter van de Belgen. En ik doe mijn job in de Moelie graag. De collega’s zijn lief en ze schaven mijn Nederlands bij, want daar is nog wat werk aan’, lacht Esther. ‘België zit in mijn hart, maar als ik over een aantal jaar met pensioen ben, keer ik terug naar Ghana. Dat staat vast. Mijn ouders hebben er een voedingswinkel. Het plan is om die  samen met mijn broers voort te zetten.’

 

Uit: Sjoenke
Tekst: Tina Deneyer
Foto's: Tine De wilde