Bruno Vanden Broecke met Liefde is van hout

Een boom, drie generaties, één verhaal over liefde en verlies. Wat begon als een idee van Bruno Vanden Broecke, werd door de muziek van Esmé Bos en Bart Voet een magische voorstelling. Welkom in een stuk dat je laat stilstaan bij de wortels die ons over generaties heen met elkaar verbinden.

Bruno Vanden Broecke: ‘Het is inmiddels een jaar geleden dat we het stuk speelden en het voelt goed dat we in 2026 opnieuw met de voorstelling kunnen toeren. Al heel lang wilde ik iets maken over de natuur, over een boom en over mijn wortels. Ik bedoel dit zowel letterlijk als figuurlijk. Liefde is van hout is een gezongen verhaal, een verteld lied, dat gaat over familiebanden en in het bijzonder over rouw.’

‘Het stuk is geïnspireerd op de familie van mijn moeder. Haar vader, mijn opa, was landbouwer. Je kunt het verhaal ook zien als een lyrische verheerlijking van het verleden: het speelt zich af in een tijd waarin het leven een veel trager ritme kende en mensen nauwer verbonden waren met de natuur. De voorstelling toont de groei en bloei van drie generaties van mijn moeders gezin, dat ik het gezin van De Streek noem.’

Welke betekenis heeft de boom in het verhaal?

‘Den Den, de boom in de tuin, is de centrale figuur. Je zou hem het hoofd personage kunnen noemen. Op een wonderlijke manier belandde hij in de tuin en groeide hij uit tot een prachtig exemplaar. Nu wacht hem echter een tragisch levenseinde.’

‘De boom fungeert als ankerpunt voor het gezin. Familieleden hebben een bijzondere band met hem.

Sleutelmomenten in de familiale geschiedenis spelen zich rond hem af. De boom neemt eveneens de rol van stille getuige aan: hij staat rustig in de tuin en neemt alles in zich op. Niet alleen het vocht uit de aarde, maar ook het verdriet en de blijdschap van de mensen die rondom hem leven.’

Waar komt die fascinatie voor bomen vandaan? En wat leren ze jou?

‘Ik hou van bomen. Van hun silhouet in de winter, van hun verfrissende bloesems in de lente en van hun kleurenpracht in de herfst. Ik vind het fantastische wezens. Ik praat over bomen alsof ze leven, maar dat doen ze ook op hun eigen manier. Ze beoefenen een bepaalde vorm van levenskunst.’

‘Alles in een ecosysteem is met elkaar verbonden. Samenwerking is belangrijker dan competitie’

‘Alleen nog maar hun ondergrondse structuur is fascinerend. Boven de grond zie je hun kroon, maar onder de grond bevinden zich een massa wortels, in omvang even groot als hun kroon. Suzanne Simard, een Canadese bos- wetenschapper en professor aan de University of British Columbia, deed daar baanbrekend onderzoek naar. Zij werd wereldberoemd om haar ontdekking dat bomen via netwerken van schimmels in de bodem, het naamde mycorrhiza-systeem, met elkaar verbonden zijn. Dit netwerk wordt ook wel het wood wide web genoemd.’

‘Haar werk laat zien dat bomen geen solitaire wezens zijn die alleen met elkaar concurreren. Integendeel, ze maken deel uit van sociale netwerken: ze wisselen voedingsstoffen uit, sturen elkaar waarschuwingssignalen en ondersteunen jonge of zwakkere bomen. Haar inzichten tonen hoe alles in een ecosysteem met elkaar verbonden is en hoe samenwerking vaak belangrijker is dan competitie.’ ‘Trouwens, het is dankzij de oude reuzen onder de bomen dat we fossiele brand stoffen hebben. Hout dat eeuwenlang heel diep in de ondergrond verscholen zat, transformeerde tot fossiele brand stof. En het mooiste is misschien dat bomen voor hun eigen overleven niets anders nodig hebben dan licht en water. Een heel basale, pure manier van leven.’

Hoe is het idee ontstaan om een stuk over bomen en liefde te brengen, samen met Esmé en Bart?

‘Ik heb hen voor het eerst horen zingen in het gezegende jaar 1999. Toen al wilde ik met hen samenwerken. En kijk, een kwarteeuw later is het gelukt. (lacht) Het idee om iets rond liefde en een boom te doen, kwam van mij, maar het is hun vakmanschap dat het geheel een magisch effect geeft.’

Hoe zijn jullie erin geslaagd om de vertelling en de muziek met elkaar te verweven?

‘We waren het er snel over eens: we wilden geen typische muziektheater voorstelling. Geen streepje muziek onder een verhaal. Geen plaatje bij een praatje. We zagen het meer als een impressionistisch werk. Vandaar dat geen enkele melodie helemaal uitgewerkt wordt.’

‘Je kan het vergelijken met een schilder die strepen op een doek zet, zonder dat hij een volledig afgewerkt geheel laat zien. Esmé en Bart kleuren het verhaal. Op sommige momenten sturen ze zelfs het verhaal, maar dat doen ze niet op een voorspelbare manier. Juist dat maakt onze samenwerking zo uniek. Het resultaat kun je vergelijken met een wandtapijtje van emoties.’

Is muziek bij uitstek het medium om liefde uit te drukken?

‘Ja, zeker, vooral als de trillingen juist zitten. Maar er zijn ook gedichten die dat prachtig kunnen. En misschien zijn liefdevolle daden nog wel de mooiste manier om je liefde uit te drukken.’ (lacht)

Op welke manier is jouw kijk op liefde door de jaren heen veranderd?

‘Je hebt veel soorten liefde. Die voor mijn ouders is van een ander kaliber dan de liefde voor mijn kinderen. En de liefde voor mijn partner is weer van een andere dimensie. Die is als de grond waar alles uit ontstaat en die alles met elkaar verbindt.’

Welk liefdesverhaal - uit een boek, film of het echte leven - raakt jou in het bijzonder?

‘Er zijn er heel wat. Ik hou ook van romantische poëzie, van het strakke kader waarbinnen gerijmd wordt. Het boek De profeet van Kahlil Gibran vind ik heel mooi. Het gaat niet alleen over liefde, maar ook over samen zijn en vriendschap.’

Wat hoop je dat het publiek meeneemt na het zien van Liefde is van hout?

‘Ik hoop dat ze met een bitterzoet gevoel naar huis gaan en zich de vraag stellen: wat voor bizarre wezens zijn wij toch? Als de voorstelling dat soort bespiegeling kan oproepen en mensen kan aanzetten tot een kleine correctie in hun gedrag, zonder dat ze daarbij mededogen voor zichzelf verliezen, dan ben ik meer dan tevreden.’

Tekst: Nathalie Dirix
Foto: Tine De Wilde
Uit sjoenke maart 2026

Voorstelling op donderdag 26 maart 2026 om 20.00 uur.
Tickets & meer info