'Fleetmood' tribute to Fleetwood Mac

Fleetwood Mac speelde zijn laatste concert in 2019 in San Francisco. De afsluitende bis was Don’t stop, 1 van de 7 nummers op de setlist uit de succesplaat Rumours. Maar met de dood van toetsenist en zangeres Christine McVie in 2022 is de kans op een nieuwe tournee tot een minimum herleid. Dat denkt ook Hadewijch Vermeire (40), de drijvende kracht achter Fleetmood. ‘Sinds zij er niet meer is, wil ook zangeres Stevie Nicks niet meer optreden.’ De Gentse bassiste en muzieklerares prijst zich gelukkig dat ze erbij was op het laatste Belgische optreden van de band in de zomer van 2019 in Werchter. ‘Ik geniet nog altijd na van de energie van drummer Mick Fleetwood, die toen de 70 al voorbij was. Nicks leek heel relaxed en klonk lekker nasaal, maar ook Christine McVie viel me positief op, al was zij nooit een echte frontvrouw.’

Elektrische spanning

Ook Rembrand Neirinckx (38), de toetsenist van Fleetmood die ons op zijn Gentse werkplek heeft uitgenodigd, was er toen bij. Maar het idee om een coverbandje uit de grond te stampen ontstond pas later. ‘We kennen elkaar al sinds onze studententijd aan de Arteveldehogeschool en zaten eerst samen in een project rond Leonard Cohen, mijn muzikale held.’ Rembrand herinnert zich het enthousiasme van Hadewijch nog levendig. ‘Ik was erbij op de eerste repetitie van de eerste bezetting. Die vond plaats in de secundaire school waar Hadewijch lesgeeft.’ Sindsdien passeerden meerdere muzikanten en zangeressen de revue, net als interne meningsverschillen, zoals bij Fleetwood Mac. ‘Qua romances houden we het proper. We hebben allemaal een liefje buiten de band’, knipoogt Hadewijch naar de relationele spanningen die ten tijde van Rumours een hoogtepunt bereikten. Dat is trouwens nog steeds het op één na best verkochte popalbum aller tijden. ‘You can go your own way!’ was toen letterlijk de boodschap die zanger en gitarist Lindsay Buckingham veil had voor Nicks nadat het uit was tussen de twee en ze een affaire was begonnen met Fleetwood. Over de precieze chronologie werd ook toen al geredetwist. ‘Die elektrische spanning voel je in de songs, inclusief aantrekken en afstoten’, vervolgt Hadewijch. ‘Het straffe was dat de band die interne spanningen is gaan uitspelen als een soort van handelsmerk, ook toen de gemoederen waren gaan liggen’, zegt Rembrand, die als communicatieadviseur werkt en dus de term ‘branding’ in de mond neemt.

Emotioneel en muzikaal

De populariteit van Fleetwood Mac is de voorbije 10 jaar enorm toegenomen, met meer en hogere noteringen in allerhande top honderden aller tijden. Dat succes heeft de band niet alleen te danken aan intern gebakkelei. ‘Fleetwood Mac combineert emotionaliteit met muzikaliteit’, zegt Hadewijch. ‘Hun nummers zijn warm en toegankelijk, en heel uiteenlopend qua genre. Mijn voorliefde voor de groep is verbonden met de tijd toen ik, rond mijn 20e, een dj-liefje had. Elke keer schalde er toen wel iets van Fleetwood Mac door de boxen, van Rhiannon tot Go your own way. Er was zo veel emotie en drama, en die muziek was er altijd en voelt nog steeds vertrouwd.’

Eigen twist

‘Die muzikale bagage hoor je meteen’, vult Rembrand aan. ‘Ik leerde Fleetwood Mac kennen door de liveplaat Shrine 69, die in de collectie van mijn vader zat. Eerst dacht ik dat het een bluesband was. Maar dat was de eerste bezetting met Peter Green, die er in 1970 al uitstapte. Via Spotify leerde ik later dat ze geëvolueerd zijn tot een dynamisch gezelschap dat uit veel meer genres putte.’ Gevraagd naar haar favoriete track om te spelen vermeldt Hadewijch zowel You make loving fun ‘met die aanstekelijke Lenny Kravitz-vibe’ als Oh well, ‘een energiek bluesnummer uit de beginperiode waarop je kan headbangen.’ Rembrand houdt het bij Seven wonders. Voor enkele latere albums zoals Say you will en solotracks van Nicks zou hij zijn collega’s warm willen maken, maar die zijn minder bekend bij het grote publiek.’ Soms gaan de bandleden naar andere tributebands kijken. Hadewijch: ‘We kennen de muzikanten van Mother Mercury. Zij pakken het heel anders aan en kopiëren Queen tot in de kleinste details. De meeste tributebands hebben maar één doel voor ogen: het origineel evenaren. Wij willen Fleetwood Mac niet nabootsen, we coveren hen vanuit onze buik. We verkleden ons niet, maar willen wel de sfeer benaderen. De bandleden hebben geen vast Fleetwood Macpersonage dat ze naspelen. Ik hoef niet altijd de backings van Stevie Nicks te doen. Zo houden we voldoende bewegingsruimte en kunnen we een eigen twist geven aan de nummers.’

Gele briefkaart

Vanuit dat idee is ook de Radio FM Cultuur Show ontstaan, een apart programma waarin ook het verhaal van de band verteld wordt (in de Moelie speelt Fleetmood de gewone zaalshow, red.) Rembrand: ‘Een radiopresentatrice praat de nummers daarin aan elkaar en linkt ze doorheen de tijd. Zo komt het publiek meer te weten over de geschiedenis van de band. We vertellen bijvoorbeeld hoe Dreams op een bepaald moment viraal ging op TikTok en de bekendheid van de band een boost kreeg bij de jonge generaties.’ Een stapeltje (gekopieerde) gele briefkaarten op de tafel voor ons maakt duidelijk hoe serieus ze hun coverbandje nemen. ‘Daarop geven bezoekers feedback die we vervolgens in een Excelfile hebben gestopt.’ ‘Misschien genoeg ruimte laten om te applaudisseren’, lees ik. ‘Voilà, voor ons is zo’n opmerking heel interessant.’ Naast Hadewijch en Rembrand bestaat de huidige bezetting, die nu goed één jaar samen is, uit Emilie Leysen als leadzangeres, Marijke Hellemans en Koen Onderbeke op gitaar en Pieter-Jan Jordens op drums. Deze zomer staan ze opnieuw op de Gentse Feesten. ‘Misschien zelfs twee keer. Het zou fijn zijn als we ook op de slotdag mogen spelen. We streven naar een 20-tal concerten per jaar. Meer wordt lastig, want voor de helft is de band een hobby en de andere helft zijn professionele muzikanten, die ook verschillende andere projecten hebben.’

Tekst: Tom Peeters
Foto: © Fleetmood
Uit Sjoenke maart 2025