Linkebekenaar Julien Sturz (43) over zijn passie als antiquair

Achter de grote glazen etalage van een voormalige autogarage in de Stationsstraat, pal aan de kruising met de Jef Van Lishoutstraat, schuilt nu een verborgen schatkamer van kunst en design. Julien Sturz, een 43-jarige rasechte Linkebekenaar, huurt hier al bijna drie jaar de ruimte voor zijn eenmansbedrijf, Design & Vintage Gallery. Wie is deze gepassioneerde antiquair, en welke plannen heeft hij met zijn zaak?

Vijftig Belgische frank

Julien Sturz is geen onbekende in Linkebeek. Zijn familie woont er al vier generaties en ook hij is hier geboren en getogen. Al van jongs af had hij een fascinatie voor verzamelen. ‘Van mijn tien jaar al verzamel ik allerlei objecten en spullen. Postzegels, spullen van Kuifje, sigarenbandjes, noem maar op. Daar ging mijn zakgeld naartoe. Andere kinderen kochten videospelletjes, cassettes, cd’s, speelgoed, maar ik niet’, vertelt Julien. ‘Met vijftig oude Belgische frank kon je toen nog echt iets vinden, dat is nu ondenkbaar. Ik ging naar rommelmarkten en deed mijn ronde tijdens ophalingen van grof huisvuil. Je kan je niet inbeelden wat er op straat of op het recyclagepark belandt, nu nog altijd. Wat anderen weggooiden, kon ik vaak weer verkopen. Met het geld dat ik daarmee verdiende, kocht ik op mijn achttiende zelfs mijn eerste auto.’

De verzamelmicrobe kreeg Julien deels mee van zijn grootvader, die een fervente kunstverzamelaar was, gespecialiseerd in Franse kunst. ‘Van hem heb ik enorm veel geleerd. Ik ben hem daar nog steeds dankbaar voor’, zegt Julien met een glimlach.

De opslagplaats in de Stationsstraat is voor Julien veel meer dan een plek om objecten te bewaren. Ooit verkocht Garage Renard hier auto’s, maar na enkele jaren leegstand zag Julien een buitenkans. ‘Ik kende dit gebouw goed. Ik was al een tijdje op zoek naar een grotere opslagruimte. Mijn garagebox zat vol, en ik bewaarde spullen bij mijn ouders, grootouders en mezelf. Toen ik deze ruimte vond en ik van de eigenaar de toestemming kreeg om ze te huren, was ik in de wolken.’

Het gebouw is strategisch gelegen, vlak bij basisschool De Schakel, waar zijn kinderen naar school gaan, en niet ver van zijn huis in de Perkstraat. ‘Ik gebruik de ruimte enkel als opslagplaats. Mensen vragen me soms of het een winkel is, maar dat is het niet. Alles staat hier op elkaar gepropt. Als ik hier een winkel zou willen openen, zou de inrichting helemaal anders zijn’, legt Julien uit. ‘Alleen zou ik die locatie hier nooit kunnen betalen. Er is sprake van een woonproject, dan spreken we toch over andere budgetten. In het centrum van Brussel heb ik wel een galerij samen met een twintigtal andere collega’s. Daar stokkeer ik sommige van mijn designobjecten.’

Gemeenschapsproject

Toch blijft de droom om ooit een winkel in Linkebeek te openen bestaan. ‘Hier een winkel hebben zou fantastisch zijn. Misschien zelfs een gemeenschapsproject waar mensen hun spullen kunnen brengen om ze te laten schatten of verkopen. Linkebeek heeft zo veel artistieke mogelijkheden.’

Julien was niet altijd antiquair. Jarenlang werkte hij als fitnesscoach en personal trainer, maar onder meer de coronapandemie en zijn gezin brachten daar verandering in. ‘Tijdens corona was werken moeilijk en soms onmogelijk. Dat zette me aan het denken. Als fitnesscoach werkte ik vooral in de weekends en op weekdagen na 17 uur. En dat betekende dat ik mijn vrouw en kinderen veel te weinig zag. Daarom heb ik de sprong gewaagd en heb ik besloten om mijn passie voor kunst en design om te zetten in een beroep. Dat is de beste beslissing die ik ooit genomen heb. Dit werk maakt me gelukkig. Sommige mensen worden blij van een mooie auto, ik krijg dat gevoel bij kunstvoorwerpen. Het ontdekken en kopen van objecten blijft fascinerend.’

De ontdekking

Hoewel hij het grootste deel van zijn collectie koopt om te verkopen, houdt Julien bepaalde stukken liever voor zichzelf. ‘Hier in de opslagplaats staat een oude snoepgrijpmachine. Die wil ik eigenlijk niet verkopen. Maar ik ben zeker geen materialist. Het gaat me niet om het bezit, maar om de ontdekking. Mijn zetel thuis wil ik ooit wel verkopen, maar voorlopig nog niet.’

Julien haalt zijn collectie via verschillende wegen. ‘De kleine rommelmarkten doe ik niet meer. Daar heb ik veel geleerd, je leert de stiel door spullen aan te raken. Met mijn gezin ga ik er nog wel naartoe, maar dan als uitstap. Professioneel gezien zouden ze me meer tijd kosten dan ze opbrengen. De grote markten, zoals die in Ciney, bezoek ik nog wel. Ik speur ook tweedehandssites af en werk samen met collega-antiquairs. We hebben allemaal onze specialiteiten en niches. Soms koop ik via mensen die huizen leegmaken na overlijdens. Experten schatten de waarde, en dan kies ik wat mij interesseert.’

De klanten van Julien komen van over de hele wereld. ‘Ongeveer de helft van mijn objecten verkoop ik aan mensen uit België, de rest gaat naar het buitenland, van de buurlanden tot de Verenigde Staten. Heel soms vindt er een verkoop plaats in de opslagplaats, maar dat is echt een minderheid. Velen kopen online. Interieurontwerpers vormen een belangrijk deel van mijn cliënten. Ze kopen voor particulieren, maar ook voor winkels, bedrijven en hotels. Al twee keer heb ik meegemaakt dat iemand die bij het voorbijrijden iets moois zag even binnenstapte om te komen zeggen dat zijn decorateur alles verder zou afhandelen. Ik verkoop trouwens niet enkel, soms verhuur ik stukken, vooral als decor voor films of reclames.’

Julien droomt van een grotere rol voor kunst en design in Linkebeek. ‘De gemeente heeft altijd een sterke artistieke traditie gehad, Linkebeek is een kunstenaarsdorp. Een wandeling langs kunststukken van lokale antiquairs of een tentoonstelling in Huize Lismonde, dat zou toch prachtig zijn. Linkebeek biedt zo veel mogelijkheden voor creatieve initiatieven.’

Meer informatie over Julien Sturz en Design & Vintage Gallery is te vinden via www.dvgallery.be.

Tekst: Jelle Schepers
Foto: © Tine De Wilde
Uit: sjoenke februari 2025