Remember That Night eert David Gilmour

Remember That Night, zo heet jullie voorstelling. Vanwaar die naam?

Diogo Pereira: ‘We hebben voor die titel gekozen omdat hij ons doet terugdenken aan de solotournees van David Gilmour in 2016. In datzelfde jaar verscheen On an island, een soloalbum van hem dat bijzonder lovend werd onthaald. Vergeet niet dat hij toen al 71 jaar was. Het voelde alsof hij met die titel nog eens wilde tonen dat hij alles kon geven. Het waren optredens om nooit te vergeten.’ ‘We streven ernaar de sfeer van Gilmours concerten opnieuw tot leven te brengen. Mijn advies aan het publiek: sluit je ogen en laat de typische Gilmour sound waarmee we de zaal vullen, je meevoeren naar oorden van puur muzikaal genot.’

Jullie show is ook een eerbetoon aan David Gilmour. Wat waarderen jullie het meest aan deze muzikant?

‘Hij heeft iets geniaals. Je hoeft hem maar een paar noten te horen spelen en je beseft dat je met een uitzonderlijk muzikaal talent te maken hebt. Met weinig noten slaagt hij erin een grote emotionele impact te creëren. Dat is een kunst op zich. De muziek die hij brengt, is bezield. Ze gaat over zoveel meer dan muzikale techniciteit.’

Ben je erachter hoe hij tot dat soort virtuositeit is kunnen komen?

‘Het is een talent waarmee hij geboren is. Natuurlijk vraagt zo’n talent veel oefening, maar bij David Gilmour voelt dat nooit als een verplichting. Hij houdt zielsveel van wat hij doet. Muziek maken, spelen en repeteren is zijn tweede natuur.’

Welk nummer is je absolute favoriet?

‘Eerlijk? Ik hou van ze allemaal. Maar als ik er toch één moet kiezen, dan ga ik voor Scattered. Dit nummer vind je op zijn laatste album, Luck and Strange. Het duurt ongeveer zeven en een halve minuut en bouwt langzaam op naar een lange, emotionele gitaarsolo. De tekst werd mee geschreven door zijn vrouw Polly Samson en zijn zoon Charlie Gilmour.’ ‘Het nummer gaat over thema’s als tijd, vergankelijkheid en ouder worden. Time is a tide that disobeys, wordt er gezongen. Tijd is inderdaad iets waar we geen controle over hebben. Met de juiste woorden en akkoorden weet hij een sfeer op te roepen die perfect aansluit bij dat gevoel: het verlangen om de tijd even stil te zetten, terwijl die onverbid delijk blijft verderstromen.’

Wat maakt dat die song een typische Gilmour-sound heeft?

‘De song heeft een rustige opbouw die naar een explosieve solo op het einde leidt. Voor David Gilmour telt elke noot. Er is geen klank te veel of te weining. Met één noot kan hij meer zeggen dan anderen met twintig. Het zit gewoon helemaal juist. Hij speelt traag, maar doelgericht. Elke noot krijgt ruimte om te ademen. Het nummer begint vrij ingetogen, maar groeit stap voor stap in intensiteit en expressie. Gilmours gitaarspel is bovenal emotioneel: het spreekt en roept een breed scala aan gevoelens op: van berusting en melancholie tot aanvaarding.’

Hoe zou je de dynamiek binnen jullie band omschrijven?

‘Het heeft ongeveer twee jaar geduurd voor we elkaar echt vonden. Onze band bestaat uit twee gitaristen, twee key boardspelers, een bassist en twee backingvocalisten. Met onze muziek willen wij mensen een onvergetelijke avond bezorgen waarin ze hun dagelijkse beslommeringen even kunnen loslaten, zodat ze intens kunnen genieten van de Gilmour-vibes. En we introduceren ook een speciale gast: de gitarist Edo Scordo, bekend voor zijn Pink Floyd-sound.’

Welke vrijheid neem jij bij het spelen van zijn muziek?

‘Ik zeg vaak: ‘Ik speel geen gitaar, ik speel Gilmour.’ Daarmee bedoel ik dat ik vooral muziek wil brengen die sfeer creëert en mensen raakt. Dat is de kracht van Gilmour. Vanaf de eerste noot die hij speelt, doet hij iets met je. Hij brengt je met zijn muziek als het ware naar een andere dimensie.’

Wat weten we over de mens David Gilmour?

‘Hij staat erom bekend liever niet in de schijnwerpers te staan en zijn privéleven zo veel mogelijk buiten de media te houden. Als persoon is hij eerder bescheiden. Zelf heb ik hem nooit ontmoet, maar ik ken wel mensen uit zijn entourage, en zij bevestigen dat hij een man is met sterke, integere waarden.’

‘Zo zet hij zich bijvoorbeeld in voor mensenrechten en schonk hij een groot deel van zijn vermogen aan goede doelen, zoals daklozenorganisaties. Met andere woorden: hij is geen typische wilde rockster, maar eerder een be dachtzame, principiële en enigszins introverte artiest die zijn energie vooral in zijn muziek steekt.’

Heb jij David Gilmour ooit live zien optreden?

‘In 2016 zag ik hem drie keer. In Dortmund, Tienen en in de Royal Albert Hall in Londen. Dat is een van de bekendste, zeg maar iconische, concertzalen ter wereld. Zijn favoriete plek om op te treden. Hij heeft trouwens al aangegeven dat hij daar wil eindigen.’

Wat deed het met jou om hem live te zien?

'Het is pure magie. Het nummer Echoes dat hij, samen met Richard Wright bracht, was het hoogtepunt.’

David Gilmour heeft ook soloalbums uitgebracht. In welke mate verschilt zijn sound op die platen van zijn werk met Pink Floyd?

‘Zijn solowerk klinkt vaak intiemer en soberder, met meer nadruk op gitaar spel en sfeer, terwijl muziek van Pink Floyd doorgaans rijker en gelaagder is uitgewerkt. Pink Floyd staat niet alleen bekend om hun muziek, maar ook om de indrukwek kende visuele spektakels tijdens hun concerten. David Gilmour kiest voor iets heel anders: geen overdaad aan show, maar de muziek zelf staat centraal. De essentie, puur en onversneden.’

Wat kunnen jonge gitaristen van hem leren?

‘Vandaag is het in om veel noten te spelen, liefst zo snel mogelijk. Gilmour doet precies het tegenovergestelde. Hij neemt zijn tijd. Bij hem telt elke noot. Elke beweging is doordacht. Met zijn muziek dwingt hij je om te vertragen. Hij laat zien dat gitaar spelen geen sneltrein is waar je zomaar op springt.’ ‘Het is ook geen wedstrijd waarin je moet uitpakken met technisch vuur werk. Het draait om de juiste noot, op het juiste moment, met de juiste klank. Dat vraagt om aandacht, gevoel en intimiteit. In die zin kun je hem vergelij ken met een bluesgitarist als B.B. King. Ook bij hem gaat het niet om virtuosi teit op zich, maar om expressie. En toch raakt het je des te meer.’ ‘Dat effect ontstaat wanneer een muzikant zich durft over te geven aan iets dat groter is dan zichzelf. Dan pas kan de magie van muziek zich echt ontvouwen. Dat is dan ook wat we tijdens ons optreden in GC de Moelie willen teweegbrengen.’

Tekst: Nathalie Dirix
Foto: ©Tine De Wilde
Uit sjoenke mei 2026