Schapenmelker Jérôme Schlesser

Voor Jérôme is het al een drukke lente geweest. Zo bracht hij in maart maar liefst 13 lammetjes mee ter wereld op zijn weiland langs het Wijtsmanpad. Dat ligt op een steenworp van de gemeentegrens met Ukkel. ‘Ik had acht ooien en één ram op de weide staan en heb de natuur haar werk laten doen’, lacht hij.

Harnas en kleurkrijt

‘Al komt er veel meer bij kijken. Tijdens de dekperiode zet ik de ram bij de ooien, die ik in zo’n toestand probeer te brengen dat ze zo vruchtbaar mogelijk zijn. Ik bevestig een speciaal harnas aan de ram en breng ook kleurkrijt aan.

Zo kan ik zien welke ooi op welke dag gedekt is en kan ik ongeveer inschatten wanneer ze zullen bevallen. In de tussentijd hou ik de voeding van de ooien in de gaten, zodat ze in goede conditie verkeren bij het lammeren. Het werpen gaat meestal goed, maar soms ook niet. Ik wil niets aan het toeval overlaten. Daarom hangt er een camera in de stal zodat ik in de gaten kan houden wanneer het zover is. Naar het einde van de draagtijd toe bekijk ik de beelden ook ’s nachts. Daarvoor zet ik een wekker. Zelfs als alles vlot verloopt, is het beter om bij de bevalling te zijn. Sommige handelingen moet je namelijk meteen uitvoeren, zoals het ontsmetten van de navel van de lammeren. Nadien zet ik de lammetjes met hun moeder in een hok, zodat ze zich kunnen hechten en goed kunnen drinken. Als het niet lukt om te drinken, moet ik het met een voedingssonde doen. Moedermelk is belangrijk voor hun immuniteit. De maand maart is altijd een intense periode, maar ik heb het er graag voor over. De lammetjes worden doorgaans per twee of drie geboren. Dit jaar was er zelfs een ooi die er vier heeft geworpen. Dat had ik nog nooit meegemaakt.’

Pasgeboren lammetjes

Had je Jérôme een zevental jaar geleden gezegd dat hij pasgeboren lammetjes in zijn armen zou hebben, dan zou hij je waarschijnlijk gek verklaard hebben. ‘Ik heb me altijd al sterk verbonden gevoeld met de natuur. Tien jaar geleden kreeg ik het gevoel dat ik daar meer mee moest doen. Ik heb enkele jaren de opleiding bio-ingenieur gevolgd, maar kwam tot de conclusie dat het dat niet helemaal was. Het idee bleef wel sluimeren en zo stootte ik in 2018 op een drie maanden durende stage bij een schapenkwekerij in Watermaal-Bosvoorde. Op de boerderij Kwartelzang heb ik geleerd om schapen met de hand te melken en kaas te maken. Ik heb er een fantastische tijd beleefd. Het bleek het begin van een mooi verhaal. Nadien heb ik het nodige geluk gehad. Ik ben in contact gekomen met de eigenaars van het stuk weiland hier langs het Wijtsmanspad. Ze hadden hier vroeger schapen staan. De stal, de afsluiting … alles was er al. Ideaal om van start te gaan. En zij waren blij dat er weer schapen konden grazen zonder dat ze er veel voor moesten doen.’

Pianoleraar in Ukkel

Op korte tijd is Jérôme erin geslaagd om van schapenmelker zijn (bij)beroep te maken. ‘Ik werk nog als pianoleraar in de muziekschool van Ukkel. Mijn lessen daar vallen in de namiddag en de avond, waardoor ik een groot deel van de dag tijd vrij kan maken voor mijn schapen’, legt Jérôme uit. ‘In de ochtend, nog voor mijn kinderen wakker zijn, ga ik al een eerste keer naar de weide. Vanuit de Beukenstraat, waar ik woon, is het niet zo ver. Ik laat de schapen buiten zodat ze kunnen grazen en ga dan naar huis om de kindjes mee te helpen klaarmaken en naar school te brengen. Nadien keer ik terug naar de weide om de ooien te melken. Met de hand, zoals ik het geleerd heb. Dat is een bijzonder moment met de dieren. Ik hou eraan om mijn schapen zelf te melken. Er kruipt meer tijd in, maar als je het machinaal doet, moet je die machines telkens reinigen en ontsmetten. Dat is een heel gedoe. Tot 15 ooien zou ik zelf kunnen melken. Maar daarvoor heb ik niet voldoende oppervlakte. Nu beschik ik over een halve hectare weiland. Ik zou graag nog uitbreiden, al wil ik het absoluut kleinschalig houden.’

Blauwe kaas

Na het melken van de schapen zit het werk er voor Jérôme nog niet op. ‘Met de nog warme melk begeef ik me opnieuw naar mijn kaasmakerij in de Beukenstraat. Ik maak er niet alleen kaas, maar ook yoghurt. Zeven à acht uur laat ik de melk op 40 graden rijpen, en na een nachtje in de koelkast krijg je yoghurt. Verse kazen zijn op enkele dagen klaar. Daarnaast maak ik nog kleine, gerijpte kazen. Daarvoor moet je twee tot drie weken tijd rekenen. Om zulke kazen te produceren moet je, heel kort uitgelegd, fermenten toevoegen aan de melk om die op een gecontroleerde manier te laten verzuren. Het is zoals een recept volgen. Ik vind het leuk om mijn eigen fermenten te maken. In het begin van het seizoen laat ik wat van mijn schapenmelk verzuren. De wrongel die dat oplevert, gebruik ik als ferment en die voeg ik toe aan de melk. Het is hetzelfde principe als zuurdesem bij brood. Ik laat mijn ferment onderzoeken in een labo, zodat ik zeker ben van de kwaliteit en de veiligheid. Hoe ik geleerd heb om kaas te maken? Ik volg een opleiding in een tuinbouwschool in Ath, al is het ook kwestie van veel experimenteren en proeven. Mijn droom is om mijn eigen blauwschimmelkaas te maken, maar daar ben ik nog niet toe gekomen.’

Te koop

Bij de Linkebekenaren vallen de kazen en de yoghurt van Jérôme in de smaak. ‘De mensen kunnen bestellingen plaatsen en die elke zaterdag tussen 11 en 12 uur ophalen. Ik krijg heel veel positieve reacties en dat doet deugd. Het is hard werken, maar het geeft veel voldoening en ik doe het zo graag. Anders zou ik het niet volhouden. Ik verdien er geld mee, maar alleen leven van mijn schapenmelkerij, waarin ik op jaarbasis zo’n 500 liter melk verwerk, zou niet lukken. Zonder de hulp van mijn vrouw en ouders zou dit niet mogelijk zijn. Ik kan ook een beroep doen op vrienden om te helpen, bij het uitmesten van de stallen of met het onderhoud van het weiland. Mijn omgeving maakt deze droom mee mogelijk.’

Tekst: Jelle Schepers
Uit: sjoenke mei 2024