Voetbalclub Linkebeek heeft een hart voor jongeren.
15/10/25
Na bijna 90 jaar gaat het voetbalclub KHVC Linkebeek nog altijd voor de wind. De ruim 300 spelers en stafleden trekken iedere week met plezier richting het voetbalplein aan Den Bocht in de wijk Holleken. ‘Dit is een familieclub waar iedereen zich thuis voelt. Een goed resultaat op het scorebord is hier niet de prioriteit.’
‘Het belangrijkste is dat de spelers zich amuseren’
Bijna 90 jaar geleden, in 1936, besloot Louis Wauters om zijn droom te verwezenlijken: een voetbalploeg in Linkebeek oprichten. In de wijk Holleken vond hij een in zijn ogen geschikt terrein, en de rest is geschiedenis. Na al die tijd is de club nog altijd springlevend. ‘Doorheen de jaren heeft de club een gestage groei gekend’, zegt secretaris David Colpaert (40). ‘Op mijn negende, toen er nog iemand van de familie Wauters aan het hoofd van de club stond, ben ik hier beginnen spelen. Toen waren er maar twee jeugdploegen. Nu zitten we aan elf jeugdploegen, met daarnaast nog een eerste ploeg en een reserveploeg voor de volwassenen. Als je het aantal spelers en leden van de staf samentelt, zijn we momenteel met 320. Dat is een mooi aantal, dat de laatste jaren vrij gelijk blijft. Maar eigenlijk zouden het er meer kunnen zijn. Er staan tientallen kinderen en jongeren op de wachtlijst. Helaas hebben we echt geen plaats meer.’
Dromen van een tweede terrein
Alles heeft te maken met de sportinfrastructuur die voorhanden is. ‘We beschikken hier in Den Bocht slechts over één volwaardig sportveld, dat we ook nog moeten delen met de hockeyclub. Boven is er wel een grasveld dat we gebruiken. Alleen is er daar geen verlichting, waardoor we er in de donkere maanden amper tot niet op kunnen spelen’, zegt David. ‘Ik sta in de voor de planning, en het is altijd puzzelen geblazen. Dat het ledenaantal van beide clubs relatief stabiel is, maakt het er wel iets gemakkelijker op. Maar toch is het vaak nog herschikken. Zo hadden we bij aanvang van het seizoen 13 kinderen uit het geboortejaar 2015 op de wachtlijst staan. We hebben een ploeg bij gecreëerd, wat enkel mogelijk was door twee andere groepen samen te voegen. Jammer, maar het is niet anders. Voor aparte meisjesploegen hebben we ook geen plaats. Wie daarvoor komt aankloppen, moeten we doorverwijzen. Tot U13 zijn er bij ons wel enkele meisjes ingeschreven.'
‘Iedereen kent hier iedereen, en iedereen komt graag’
De realisatie van een tweede sportterrein zou volgens Colpaert dé oplossing zijn. ‘Daar dromen we van. Ik weet wel dat de gemeente dat ook zou willen. Maar het grasveld boven omvormen naar een synthetisch terrein blijkt onmogelijk omdat het een soort van beschermd gebied is. En ergens anders in de gemeente is er niet meteen plaats. Dus we denken niet dat er gauw iets zal veranderen. De grootste vernieuwing die er zit aan te komen zijn de werkzaamheden aan de gevel van ons clubgebouw door de gemeente. En we kijken ook al stilaan uit naar de vervanging van het bestaande kunstgrasveld. Dat is inmiddels zeven jaar oud, en om de tien jaar is een vervanging toch wel nodig. Het zal opnieuw een hockeyveld worden. Wij kunnen daar op spelen, hoor. Maar ideaal is het niet. Het is een toegeving die we hebben gedaan in het belang van de sport en de jeugd in Linkebeek. Het is ooit anders geweest, maar inmiddels is de verstandhouding met de hockeyclub prima. We hebben wel onze eigen kantine en kleedkamers, maar dat is historisch zo gegroeid. Weet je, mijn dochter speelt hockey hier in Linkebeek. En dat is helemaal oké.’
Eerst en vooral een familieclub
Met de sfeer zit het duidelijk goed bij KHVC Linkebeek. ‘Het allerbelangrijkste vinden we dat iedereen zich amuseert. En als dat gepaard gaat met goede resultaten, zoveel te beter. Maar dat is niet de prioriteit. Onze eerste ploeg speelt momenteel in vierde provinciale. Vorig seizoen haalden we zelfs de eindronde, al was dat eigenlijk niet de bedoeling. Dit jaar is het wel een doel. Maar het is niet zo dat we moeten stijgen’, zegt Colpaert. ‘Voor onze jeugdploegen hanteren we dezelfde visie. We vinden dat elk kind de kans moet krijgen om te kunnen voetballen, zonder erin te moeten uitblinken. Dat onze spelers goede en aangename volwassenen worden, dat is ons streven. Respect dragen we hoog in het vaandel, zowel op als naast het veld. Weet je, KHVC Linkebeek is een familieclub. En dat zeg ik zeker niet alleen omdat mijn vader hier al jarenlang voorzitter is en ik secretaris. Iedereen kent hier iedereen, en iedereen komt graag. Iets meer dan de helft van de spelers komt uit Linkebeek zelf, maar ook uit de ons omringende gemeenten. En alle stafleden, voornamelijk ouders van spelers, werken hier vrijwillig. Dus het moet hier goed toeven zijn. Onze twee jeugdstages in de zomer trokken 130 kinderen aan, de ouders hebben dus wel vertrouwen in ons. De focus ligt hier op de jeugd, en we geven jongeren alle kansen. We laten veel eigen jeugd doorstromen naar of proeven van de eerste ploeg, zelfs als ze nog maar 16 of 17 jaar zijn. Ze waarderen dat. En dat is ook een van de redenen waarom ze bij ons blijven.’
Geen harde kern meer
Net zoals tal van andere sportclubs had ook KHVC Linkebeek het moeilijk tijdens de coronapandemie. Al is daar nu niets meer van te merken. ‘Het is niet zo dat de ouders hun kinderen enkel droppen en weer komen halen. De meesten komen iets drinken in de kantine of staan aan de zijlijn te kijken. Dat zijn overigens niet alleen de papa’s, hoor. Er zijn evenveel mama’s bij. Wat we wel vaststellen is dat er eigenlijk geen supporters meer zijn die geen familie zijn van een van de spelers. Behalve Roger dan, die intussen 90 jaar moet zijn maar toch elke thuiswedstrijd van de partij is. Vroeger raapte hij nog de bladeren van het veld op en kwam hij ook naar andere wedstrijden kijken, maar door zijn gezegende leeftijd zit dat er niet meer in. Vroeger hadden we dus meer van zulke supporters, maar die harde kern bestaat niet meer.’ Als secretaris is David ook een supporter in hart en nieren. Opvallend weetje:zowel David als zijn vader, de voorzitter, hebben nooit in Linkebeek gewoond. ‘Ik woon in Halle, maar dit is toch mijn tweede thuis, hoor. Mijn vader is hier zo goed als elke dag. Ik iets minder, onder meer door mijn werk, maar ook nog veel. Mijn vrouw en kinderen zijn ook vaak van de partij’, zegt David. ‘Het clubbestuur bestaat uit mensen die al lang aan de club verbonden zijn en dat hopelijk nog lang zullen zijn. Want als zij wegvallen, is het niet gemakkelijk om nieuwe mensen te vinden. Mijn vader en ik blijven alvast zo lang mogelijk bij de club. Maar wel enkel als de club in Linkebeek blijft. Er is al sprake geweest van een fusie met Drogenbos, maar dat is uiteindelijk niet doorgegaan. En Drogenbos heeft intussen geen club meer. Zolang de familie Colpaert aan het roer staat van de club, komt er geen fusie. Iedereen is hier gelukkig. Er is een goed evenwicht, het is niet nodig om dat te verstoren. En mocht ik er toch ooit mee ophouden, dan is het zeker niet om naar een andere club over te stappen. Dan kijk ik nog enkel voetbal op televisie of als mijn kinderen spelen.’ (lacht)
Foto: ©Tine de Wilde
Tekst: Jelle Schepers
Uit: sjoenke oktober 2025
